27-07-10

Andere oorden

Omdat dit

niet meer aanvoelt

als van mij


Vanaf  heden vindt u me

hier...


(met spijt in het hart maar gewoon... misschien is het wel tijd voor iets 'nieuws' in mijn leven en als dit al een kruispunt is, dan kan ik maar beter actie ondernemen)

22:29 | Commentaren (1)

26-07-10

Vedett

 

De morgen begint weer

Geeuw

Te vroeg

Ik sliep te weinig

What’s new

Een weekje vakantie is te weinig

Te weinig

De week stilte was moeilijk ook

En intussen

Intussen zag ik hem

Twee keer

Twee keer met vrienden

Raar

Zij die niets weten

Doet ons verstommen

En ook weer niet

Gisteren, ergens op de Gentse Feesten

Had ik een muggenbeet

Ik stak mijn vinger even in mijn bier

Wreef er wat bier over

Hij keek

Helpt dat?

Ik: het verfrist

Hij nam zijn Vedett

Drukte die tegen mijn arm

Een tijdje

En ik glimlachte

Koud

En warm tegelijk

 

06:47 | Commentaren (0)

16-07-10

Akker

 

land.jpgErgens, na de zon die reeds was ondergegaan en gedragen door de dronken wijn, bleven we met twee over. De mond ging een eigen leven leiden en de woorden vloeiden even vlot als de wijndruppels die de behelzing van het glas omarmden.

Ik keek voor me, naar lichtjes die nooit de mijne zouden worden maar die een perfect alibi schenen te zijn in deze nacht en verloor ergens mijn barrière die ik in al die jaren heb opgebouwd. Lippen die niet te stuiten waren vormden de woorden die ik al zo lang wilde zeggen en waarmee ik nu geen enkele moeite scheen te hebben. Het hart won van het verstand en ploegde in één omhaal de akker om die we al maandenlang bezaaiden.

Ik zweeg.

Hij ook.

En ik vertelde hem, zonder hem aan te kijken, dat een stilte zelden zo ongemakkelijk had aangevoeld.

Hij was jaloers op de eerlijkheid van mijn hart. Het gevoel van spanning kwam al enige tijd van twee kanten, zo gaf hij toe. Voor de rest was het stil. Ieder bouwde zijn eigen muur. Hij met staren naar dat ene rode licht. Ik met woorden die zichzelf voorbij holden soms.

En ik haalde adem. Diep. Met gesloten ogen.

Ik ga niet meer wachten had ik eerder gezegd toen hij plachte het niet te weten. ik. Ik kan het niet meer. Ik deed het ooit. Ik maak diezelfde fout niet meer… Ik ga je golfbreker niet zijn… Ik weet zelf niet eens wat ik wil maar ik weet dat ik geen houding wil aannemen van ‘je ziet maar’.

Ik maakte de deal (hij stemde nooit in) dat dit de enige keer zou zijn in al wat ging volgen dat ik mijn hart open en bloot voor zijn voeten smeet. Al wat zou volgen was een dik gordijn. Mist. Als hij die ooit wou ophelderen dan was het aan hem om die op te trekken…

Eigenlijk was daarmee alles gezegd… En toch ook weer niet… Er kwam geen overtuigende ‘ja’ van binnen bij de andere en anderzijds wou hij niet los laten… ‘Same old story all over again’ bonkte het vanbinnen…

Hij sprong over het muurtje… Met twee langs dezelfde kant… Mijn hart stokte even. Ik hield mijn blik, keurig weg van hem, gefocust op de lichtjes aan de einder. Ondanks mijn slechte geheugen herinnerde ik me wel nog het moment van net ervoor… ‘Er klinkt geen overtuigende ‘ja’ vanbinnen’…

Ik leunde tegen hem. Hij streek door mijn haar en zei sjjjjjj. En ik werd rustig.

Onder de horizon dramden mijn tuitende lippen maar ik bleef voorovergebogen in de holte van zijn zij hangen… Ik wist wat hij gezegd had…

Stilte… Vingers door mijn haren… Een hele tijd die ons inhaalt.

Weer dat rechtstaan, weer die stilte, weer dat onderhuidse gevoel dat haast mijn hart door mijn keel trekt.

Ik wil hem kussen maar ik doe het niet… Soms is het beter slim te zijn… Wees sterk zei ik tegen mezelf, wees sterk…

Ik duikel naar beneden, mijn handtas zorgt voor de nodige houvast. Elk terug langs de andere kant van de muur. Hij met zijn fiets naast zich ik met de wetenschap dat het hier stoppen moet deze avond…

‘We gaan toch zo geen afscheid nemen’, zegt ie… en ik antwoord hem: jawel… hij kijkt me aan en ik antwoord… dit is gemakkelijker… (met een pas achteruit).

Hij zegt goeiedag, ik ook… De betonnen keermuur tussen ons in en ‘slaapwel’… Zelfs geen kus op de wang… Afstand.

Ik draai me om, ongestoord zet ik de pas richting mijn auto. Zonder omdraaien…

Even voel ik tranen maar ze blijven binnen. In de auto de radio aan….

Dat open gevoel maakt mijn hoofd weer vrij… Het is eruit en ik weet in hemelsnaam niet hoe ‘morgen’ gaat zijn…

‘weer’…

Zucht diep.

Slaapwel.

De akker is geploegd… Er valt niets te oogsten.

 

03:55 | Commentaren (1)

08-07-10

gisteren

De warmte doet mijn ogen toe… Zo ook gisterenavond. Ik haal adem en blaas de lucht uit en zie flitsen van gisteren voor me. Rondlopen in Nederland, het heeft sowieso iets momenteel met de wereldbekergekte die er rond hangt. Genieten van The National en de zotte zanger… Af en toe voelde ik het gewoon knijpen in mijn keel. ‘Fake empire’ gaf een mond die openviel en zachtjes meezong…

Wat me zenuwachtig had gemaakt ergens in de late namiddag gaf rust van zodra hij mijn oprit op reed. Rust die er is omdat het omgaan met ‘hem’ zo natuurlijk is. Samen in de auto, zweten a volonté met deze temperaturen, weggeblazen worden door de wind wanneer ik het raampje opendraaide, stoppen langs de wegparking, naar karton smakende boterhammen kopen, lachen, praten over muziek, en soms gewoon ook stil zijn en luisteren naar de CD-speler…

Parkeren, weg zoeken, doorstappen, met hak van schoen tussen een bruggetje over het water blijven zitten, huid van achterkant voet daardoor verdwenen, stukje van mijn schoen kwijt, mankend verder , op een vijs van mijn schoen en zo weinig mogelijk daarvan laten zien.

Drinken, luisteren, lachen met de te hoge kerel voor ons die bewoog alsof hij Hollandse schlagermuziek beluisterde,…

Mee met de menigte naar buiten, lopen langs de grachten, een Duvel en een Vedett bestellen en de voeten naar omhoog leggen. Een sigaretje roken en praten over bouwplannen, tekeningetjes maken en zoeken naar ideale oplossingen…

En verder de nacht in, stappen met een pijnlijke voet en blij zijn om in de auto te kunnen plaatsnemen. Praten over Anton Grunberg, Peter Verhelst en Tom Lanoye. Zoeken in onnoemelijk veel cd’s naar die ene cruizercd. Vinden en denken dat hij stuk is… Realiseren dat het geluid uit stond. Muziek luider en de nacht die ons opeet… Ik sluit mijn ogen, luister en val in een oppervlakkige slaap. Ogen terug open, het lukt niet, ze vallen terug dicht.

Die zalige rustige stilte… Hij aan het stuur, ik ernaast, zakkend in de nacht. Ik die vraag: lukt het nog? Hij jaja en mijn ogen vielen wederom zachtjes toe.

Thuis arriveren rond 2u ’s nachts  en blij zijn dat ik toch al iets geslapen had. Hij die zei op die zin ‘dan moeten we dat meer doen’ en ik die hem een kus gaf op de wang, uitstapte, deur open, trap op, kleren uit en bed in. Crash.

Morgen is het een nieuwe dag. Morgen is het begin van een weekendje weg… Morgen… Hij en ik die in de namiddag vertrekken en de rest die later op de avond volgt…

Haalt adem en blaast uit…

15:11 | Commentaren (1)

07-07-10

spook of olifant?

olifantIk hoorde hem vandaag…

1 keer smste hij, 1 keer probeerde hij te bellen, 1 keer belde ik terug en zei ik: sorry van je te onderbreken maar ik moet hier even ‘to the rescue’ en ik bel je vanavond weer.

Ik belde vanavond…

Ik stuurde nog een mail zoals beloofd

En hij mailde terug

En ik lachte

Hard

En smakelijk

En nu

Nu zucht ik

Ik keek voetbal vanavond

Beste vriend belde: mag ik komen kijken?

(ja, ik ben hoogstwaarschijnlijk één van de weinige vrouwen die alleen voor de tv naar voetbal zit te kijken en er helemaal in op gaat ook)

Beste vriend arriveerde

Vroeg: heb je ‘hem’ nog gehoord? En of ‘hij’ thuis was? (ik wist dat toevallig)

Intern fronste ik mijn wenkbrauwen, extern zei ik koel: ‘ja’… en intern dacht ik: waarom vraagt ie dat nu toch?

Ik zit in de knoop

Meer en meer

We maakten vanavond de afspraak

‘hij’ rijdt morgen

Ik rijd vrijdag

‘Hij’ stopt vroeger met werken vrijdag en vertrekt vroeger met mij naar weekendplek

(ik vraag me af waarom ‘hij’ eraan gedacht had vroeger te vertrekken… weet hij dan niet dat ik enige was die vroeger stopte vrijdag en dat al de rest gewoon werken zal? Of interpreteer ik verkeerd en bedoelen mannen écht niets met zo’n dingen)

En ik adem

Probeer af te blokken

En gewoon voetbal te kijken

Dat lukt

Roepen

Ooooh

Jaaaaaaaah

Aaaaaaaaah

En hou de lippen stijf op elkaar

En zeg er niets over tegen beste vriend

En vanavond laat hoor ik andere goeie vriend        

(kan u nog volgen eigenlijk?)

Die dit weekend ook van de partij zal zijn

Die me kan lezen als geen ander

En die voelt dat er wat met me is

Maar dat ik het niet op tafel smijt

Hij weet het los te peuteren

Hij zegt dat ik geen spoken zie

Ik had liever gehad

Dat hij had gezegd

‘je ziet spoken’

And I wonder…

“Vrouwen maken van een mug een olifant

Maar mannen zien de olifant zelfs niet staan”

Of misschien wel…

Dat ik het allemaal ni meer weet…

 

01:41 | Commentaren (2)

05-07-10

Update...

Even een diepe zucht.

Als de week op dezelfde manier gaat vorderen

als de eerste werkdag ervan

dan belooft het niet veel goed...

Elk dossier dat ik tot nu toe behandelde, daar scheelde wel iets mee.

Als met alles wat buiten het werk deze week te gebeuren staat ook iets gaat schelen...

ik hou mijn hart vast.

15:25 | Commentaren (0)

koprol

fischlDe logge nacht houdt me wakker.
Ik draai en wring
iets wat ik normaal niet doe in bed
mijn rug speelt me parten merk ik
weer een andere houding
tv terug aan
ik kijk het laatste deel van een film
die ik eerder reeds begon te kijken
ik denk na
of mijn hoofd doet dat automatisch
gewoon
over wat komen gaat
deze week
al kan een mens dat niet 'vooruit' denken
jammer misschien
maar ik vraag me toch af
hoe het lopen gaat
of ik de muur rondom me ga voelen
of ik dat gevoel niet nodig ga hebben
of ik die een beetje afbreken zou
drie mogelijkheden
of zijn die er zelfs niet
en wordt het dan optie 2?
gewoon niets
zou dat niet rustig zijn
of gaat mijn hoofd daar dan ook niet tevreden mee zijn
Het is zoals het warme weer
vanaf dag 1
beginnen er mensen over te zagen
(ik kan daar zo hard niet tegen)
(tegen dat gezaag)
maar in sé
is mijn geleuter niet anders
ik moet het nemen zoals het komt
of moet ik het ook een héél klein beetje
in de hand werken...
ik doe mijn ogen toe
en tuimel in de week
niet wetend
wanneer deze koprol
stoppen zal...

09:42 | Commentaren (0)

02-07-10

titelloos

oogIk lig op mijn bed, ergens in de vooravond, dwars. Ik zak in de slaap, bovenop de dons. Enige tijd later word ik wakker en ben gedesoriënteerd in mijn eigen kamer. Ik hef mijn hoofd en kijk en probeer te focussen. Juist, ik lig dwars.

Ik sta op en gun me geen blik in de spiegel. Soms wil een mens gewoon niet met zichzelf geconfronteerd worden. Ik daal de trap af en wacht…

Afrikaanse vriendin en het Afrikaans ritme… hier ben ik dat nooit gewoon. In Afrika ging dat dan weer vanzelf.

Mijn hoofd weer schuin tegen het zeteleinde. Ik kijk een reportage, voedsel in Afrika en herinner me de beelden, herinner me die tijd in de hutjes en het druipend zweet dat erbij hoorde. Hier vandaag, warm? Ik lach er eens mee.

In mijn hoofd meandert de dag. Werk, dossiers, ‘hij’ die me rond de middag had gebeld en zei ‘tot zondag… Ik die uit de hemel viel en niet wist dat er nog een bij kwam in die reeds drukke zomer… Ik: ‘ben je zeker dat we zondag naar een optreden gaan, mij zegt dat niets’. De twijfel begon, langs mijn kant (ik ben vergeetachtig), langs zijn kant. Ik bleek het bij het rechte eind te hebben. Glimlach… de lome namiddag, de nog lomere avond. Moe en schuin op de zetel. Vriendin die toekomt, anderhalf uur later dan afgesproken. Thuiskomen, je neerleggen op bed en even naar die gsm kijken. Hij die gesmst had: ‘dat wij inderdaad geen optreden hebben zondag’. Ik glimlach weer, wens hem een fijn optreden en ‘dat ik hem dit nog wel eens terug lap’…

En ik sluit mijn ogen.

10:43 | Commentaren (0)

29-06-10

inside the summer

summer

 

 

 

 

Ik lig schuin met mijn hoofd, leunend op het zeteleinde… Mijn ogen sluiten zich af en toe en dan weer open. En zonder dat ik spreek ontstaat er een kriebel in mijn keel. Tranen rollen, één voor één en zachtjes over mijn wangen. Ik kan geen concrete reden geven… Ik lig schuin en ik blijf zo rustig liggen.

Ik loop op hoge hakken, letterlijk dan, doorheen de warme dag. Hoge hakken doen me ergens bewust zijn van elke stap die ik zet. 10cm hoger en ik voel me rank. Mijn hoofd loopt ook op hoge hakken.

Ik lig in de zetel, mijn hoofd een beetje schuin. En ik rust.

In de keuken speelt een lied. ‘Forever More’ van Moloko en ik loop er naartoe. ‘Met miss’… ‘Hey, hey’,  zegt ‘hij’ aan de andere kant…

We spreken wat praktische dingen af en verder dan dat geregel praten we wat. Ik besef dat ik hem gemist heb… Al is het hooguit een week geleden besef ik, als ik het natel, dat ik hem zag of hoorde. Ik zeg er dan ook niets van. We haken in.

Ik lig in de zetel, mijn hoofd een beetje schuin en weer vol onrust.


Misschien is hem niet horen gewoon beter voor mijn hoofd en hart?


In een zomer waar we in elke week al ticketjes voor het een of het ander hebben geboekt…

7, 9, 10, 11, 13 en 30 juli…

3, 8, 13, 24 en 28 augustus…

Het wordt een moeilijke zomer…

19:19 | Commentaren (0)

23-06-10

a f s t a n d

Soms snap ik het niet zo goed. Hoe mensen gaan en komen in dit leven. Ik heb het daar nog altijd moeilijk mee. Dat mensen komen valt meestal niet zo op. Ze tuimelen je leven binnen en lopen met je mee zonder dat je er stil bij staat.

En op een moment sta je daar, even, stil. Je kijkt rondom je heen en je merkt dat er mensen uit die bende rondom je verdwenen zijn. Contacten die verstommen of gewoon, de dood die er een stokje voor steekt. Aan dat laatste kan je niets doen en daar ben je niet op voorbereid. Aan dat eerste… dat heb je niet altijd zelf in de hand merk ik al te vaak.

Mensen die je een paar keer belt of mailt en die niet meer terug reageren. De vraag ‘waarom?’ zal nog lang en impulsief door mijn bovenkamer schieten. Vele van die mensen mis ik ook. Wat logisch is als je mensen graag hebt. Maar soms is het beter te zwijgen. Zwijgen omdat het blijkbaar nodig is voor de andere…

Van anderen nam ik dan zelf weer afstand. Weglopen van, in alle stilte, omdat het beter was voor mezelf… Het is en blijft soms moeilijk. Maar het zijn die anderen… die ‘weggelopen’ zijn van mij… die ik soms mis.

15:57 | Commentaren (2)

16-06-10

kookpunt

Goed geslapen

Teveel misschien

En het vat liep over

Twee keer zelfs vandaag

Twee keer Total loss

Op een manier

Waarvan je weet

Ik wil hier zo niet over de rooie gaan

En toch gebeurde het

Twee keer dus

Frustraties werken contraproductief

En razende woede al helemaal

Het blokkeert me

Of zo stelde ik vast

Het probleem escaleerde

In alle richtingen

Het stemt me in die mate tevreden

Dat ik er niet alleen zo over dacht

Maar als een van de sterkhouders

Op het werk

Huilend in je armen valt

Dan sta je paf

Ik brieste dus

ten aanzien van de andere

die me/ons onrecht aandeed

of zo voelde ik het toch

En slok ook zoveel in

Een kookpotje

Dat alsnog bleef werken

Omdat het niet anders kon

Omdat ik gewoon zo in elkaar zit

Toen ik vanavond

Na 21u

De deur achter me toetrok

Belde ik beste vriend

In verband met morgen

Hij: dat is vandaag

Ik… oeps…

Hij: ‘we’ zitten hier

En dus stapte ik in mijn auto

Recht naar ‘hier’

Aangekomen op een fijne plek

Bleek ‘hij’ er ook te zijn

Ik bestelde me een Duvel

Zette me mee aan de tafel

En genoot intens van die eerste slok

Dat is wat ik nodig had

Het gesprek liep, de zomer voelbaar

Een toiletstop en mensen die door gingen

Deden me van plaats verwisselen

Zodat ik naast ‘hij’ zat

(al is het ‘hem’ in die zin)

Hij keek me aan

‘hoe is het met miss?’

Ik: ach, niets om je mee lastig te vallen

Hij: ‘ik vraag het je’

Alleen dat al

Maakte me warm van binnen

Hij zag 'dat er iets rond me hing…'

Alleen dat al

Maakte me warm van binnen

Ik kan blijkbaar toch niet zo goed wegsteken

Of kan hij gewoon goed lezen

Ik vertelde

Hij luisterde

Hij vertelde

Ik luisterde

En ik genoot

Van hem

Van ik en hij

Van een heel klein beetje wij

He made my day

En de dag was nochtans zo hard naar de haaien

Dat ik niet wist

Dat het zo simpel en vol eenvoud was

Om die te herstellen

I do like him…

01:01 | Commentaren (1)

15-06-10

moe

Ik ben moe

De laatste dagen

Nachten

Moe

Ik geef toe

Aan de slaap

Aan de vallende ogen

Moe

Niet uitgaan

Gewoon

Bed

En ogen toe

Moe moe moe

Van 3 à 4u slaap gemiddeld

Naar minstens 7

Vannacht

Zelfs 10

Moe moe moe

Met mijn ogen toe

10:09 | Commentaren (1)

11-06-10

door de week

Ik naai tegenwoordig best wel wat.

Naaien geeft me rust.

Kleedjes voor mezelf

Rokjes voor mijn favoriete nichtje van 3,5

Die er lustig mee in het rond zwiert

Ik naai

Om mijn hoofd te vergeten

Gisteren een kleedje

Weer voor dat nichtje

Omdat elk meisje een zomerjurk verdient

Ik werk ook hard

Dossier na dossier

Soms doet dat je hoofd vergeten

Maar op het eind van de dag

Voel je dat eens zo hard

En soms denk ik na

Hier blijven

Of andere horizonten opzoeken

Ik ga er niet te diep op in

Gras aan de overkant is altijd groener

En ik lig in mijn bed

Mijn ogen zakken toe

Moe op een uur dat mijn gewoonte niet is

Ik geef toe

Mijn ogen eisen toe

En wakker worden

Is zweven

Tussen realiteit en fictie

Tussen denken aan hem

En opstaan met het besef

Dat hij niet gewonnen heeft van de realiteit

Kijken in de spiegel

Ogen sluiten

En weer open

En dan begint de morgen weer

Kleerkast open

Zoeken

Uit

Aan

En toch maar weer uit

En soms ook gewoon zonder nadenken

Holderdebolder

Trap af

Kijken naar al dat naaigerief

En omdraaien

Buiten

Richting de roes van de automorgen

Weekend voor de deur

Rapport krijgen vanavond

En dat is niet eens meer spannend

Zo gaat dat als je naait als hobby

En niet zozeer voor het diploma

Vroeger was het anders

Zaterdag een verjaardagsfeestje

Zondag stemmen

Ik weet nog niet op wie

En neen, ik heb geen advies nodig

Ik weet het gewoon niet

Ik twijfel zelfs niet

Ik weet het gewoon niet

En zelfs zondag

Ga ik het ongetwijfeld nog niet weten

Maar blanco is zo onnozel

En toch wil je in je hoofd zo vaak blanco zijn

Zelfs in het kleinste stemhokje

Is blanco onnozel

Dan zal dat te eisen in mijn bovenkamer

Ook wel onnozel zijn…

10:07 | Commentaren (0)

07-06-10

en het was zondag...

Of dat was het eigenlijk al toen ik in mijn bed kroop. Het heeft niet lang geduurd of ik was 'weg'.

10u50... mijn vaste lijn gaat. Zus... 

Ik kom ergens vandaan waar niemand het bestaan van weet te traceren: vér dus.

Vier uur slaap achter de kiezen en mijn antwoordvermogen ligt traag en mijn stem een octaaf lager.

Opstaan dan maar. Slapen voelde zinloos aan.

Een uur later belt 'hij'. De canvascollectie stond vandaag nog op het programma en ondanks het vroege uur voor ons allebei, waren we allebei al op.

We spraken af later op de middag. Hij pikte me op. Hij lachte met zijn verjaardagscadeau waarvan ik niet kon laten dat te maken.

De auto in. Rust. Verhalen. Rust... Stilte waarin niets gezegd moet worden. Rust.

De auto uit, zonder jas besloten we.

Eens bovengronds viel de regen op onze korte mouwen met blote armen in... 

Canvascollectie aub, 2 ticketjes.

'Over tien minuten sluit de tentoonstelling'.

QUE?

De tweede keer dat ze ons dit lapten.

Niets van te zien op de website.

Vervolgens sjezen door de kunst. Luc Tuymans was ook daar aanwezig op slecht opgespannen doeken... 

Wat hij gezien had, had ik dan weer gemist en omgekeerd, zo bleek later.

Om 17u onherroepelijk aan de deur gezet. Plaats maken voor de kunstenaars die hun werk kwamen ophalen. 

Wij kozen twee stoelen, naast elkaar, in de grote hal. Zoekend naar de kunstenaars achter die werken.

Verbazend hoe 'gewoon' die mensen zijn. De zakken van Brico, Delhaize blijken uitstekend materiaal te zijn om 'kunstwerken' te vervoeren. Aandoenlijk.

Scenario van een door en door Vlaams koppel, hand in hand wandelend voor ons. Ze stonden stil, keken even naar een compositie net naast ons. De man een kader met een tekening vasthoudend... We keken. Naar het beeld en naar de man achter het beeld en terug naar het beeld en vervolgens naar elkaar. We lachten. We keken 'huh???'... Die oervlaamse man had een tekening van Mickey Mouse vast die superkwaad en agressief op zijn tanden beet... En we lachten opnieuw.

Een kater (hij, ik niet), slijpschijven, een boormachine en een hamer gaan niet zo goed samen. Naar buiten dus.

Eens in de gang naar de parking staat er een bizar figuur. Vreemd aangekleed, oranje plastieken bril, iets op zijn hoofd en een enorm grote trom. 'Goeienavond', zegt hij en we groeten terug. En op dat moment geeft die kerel van jetje. In een kale gang, zonder akoestisch vermogen... en weer lachten we en hielden allebei onze handen tegen onze oren.

De auto, de stilte, de muziek, regen en file... Aim in de CD-speler.

Een terras, twee roséwijnen en een handdoek om de stoelen af te kuisen. Geduld op wijn die maar niet komt. En toch weer wel.

Verhuizen naar andere locatie. Eten, naast elkaar, wegens de rare vorm van de tafel. Praten. Genieten. 

Beste vriend die ons staat aan te kijken in de deur en 'schattig' zegt en wij die zoiets hebben van 'huh'.

Andere vrienden die nog mee de zondag afsluiten...

Achteraf, gezeten op de tram, gewoon die rust. Een stil hart.

Genieten met grote G.

 

23:44 | Commentaren (1)

06-06-10

Tonight tonight...

Het begon ergens met een simpele sms: 'vanavond iets drinken, 22u'.

Ik zei ja, laat maar iets weten waar en hoe.

Ik zat achter mijn naaimachine en verloor de tijd uit het oog.

Tot beste vriend belde.

Ik nog even badkamer in, vervolgens auto en rijden maar.

Halverwege kreeg ik telefoon: change of plans, 'we zitten nu daar'.

Ok, even een manoeuvre met de auto en richting ginder.

Een duvel en twee keer een triple Karmeliet voor beste vriend en een Engelstalige collega.

The beginning of a fine night...

Telefoon van de rest van de vrienden en dus verhuisden we...

En ik zag 'hem' terug na zijn vakantie. Ik zei: 'ah, dag vriend' en was écht blij.

Hij nam me vast, knuffelde me bigtime en ik was nog eens blij.

Ik liet los en we hadden zoiets spontaan van... nog eens knuffelen... so we did without asking.

Fijn gevoel. Dat alleen al maakte eigenlijk mijn avond.

But the night continued.

Zitten aan het water, genieten van het resterende warme weer en afwisseling tussen frisdrank en zwaarder bier zetten de toon.

Om 2u30 had niemand zin al huiswaarts te keren. So we didn't.

We zakten af naar een fancy feestje.

Ik danste met Luc Tuymans himself... Goddamn, zo maf...

Ik danste, en danste en danste... Wat een lekkere beat...

De rest wou naar huis. Ik stemde toe.

Ik zette de Engelstalige man af aan het station om richting Brussel te treinen...

En toen...

ik weet het niet zo goed

maar ik denk het wel

he tried to kiss me (but: sjjjjjjjjjjjj)

en ik ging van nature schuin richting wang

so we kissed... on the cheek

En nu

6u20

en vogels fluiten

een duif die roekoe doet...

Kan iemand me even de afstandbediening geven om die beesten te doen zwijgen?

Ik kruip in mijn bed, jawel, NU.

06:26 | Commentaren (1)

31-05-10

weg van de pauze - just play

Ik wiste

na zes maanden

wiste ik

één na één na één

elke sms

die hij me ooit gestuurd heeft

wiste ik

Waarom ik het nog niet eerder deed

ik weet het niet

en ergens ook weer wel

In november liep ik de andere kant op

zonder er eigenlijk woorden aan vuil te maken

géén enkel

zonder zelfs de boodschap: en nu loop ik de andere richting uit

ik deed het gewoon

hopende dat ie me niet zou volgen

hij deed dat ook niet

hij zweeg mee

gewoon

stil

sinds toen

een intens opgebouwde 'vriendschap'

(ik kan niet anders dan dat tussen haakjes plaatsen)

waarbij we elkaar bijna elke dag hoorden

en met ik-weet-ni-hoeveel-sms'n

ik telde ze dus niet

geen enkele

het duurde alleen minuuuuuutenlang

vooraleer ik ze allemaal gewist had

ik hield ze bij

voor het moment hij zou terugkeren

en ergens zou geopperd hebben

dat ik spoken zag

dan had ik al die tekstjes onder zijn neus geschoven

maar nu

zes maanden stilte later

wil ik vooruit

en heeft het geen zin

dat op mijn harde schijf te laten staan

Gewoon dus

omdat ik geen zin heb in 'pauze'.

En het voelt ergens ok

en ergens is er ook de leegte

van 'waar nu naartoe?'

 

15:51 | Commentaren (2)

21-05-10

donderdagavond

- donderdagavond haast ik me van het werk naar huis

- hij komt nog langs

- ik leg me even op bed, ik had een draaierige dag om god weet welke reden

- naar beneden, eten maken in de rapte

- eten

- hij rijdt de oprit op

- hij komt langs achter

- ik vind het altijd zo vertrouwelijk aanvoelen als mensen, zonder bellen, langs achter komen

- 'ik heb een probleem', zegt hij

- ah?

- er brak zonet een fles rode wijn in mijn koffer... heb je iets om glas in te doen en die wijn mee op te deppen

- en dus stonden we daar, met keukenrollen (ja, 2 waren er nodig)

- weer gelachen met de idiote situatie

- ik vond het dan ook gepast om dat met wat wijn te beklinken

- even vanuit de kofferbak met een frisse rosé

- later nog even in de tuin

- hop, en weer weg

- spreken we vanavond nog eens af, zei ie. Ik bel wel naar de rest van de vrienden.

- ok

- en dan snel snel naar de les

- en nadien, zittend, genietend van dat warm zomergevoel aan een wijnbar

- lachend met dronken mensen

- ik luisterend naar de argumentatie van 'dat het leven soms niet eerlijk is voor sommige mensen' een onnozele uitleg was

- ik die hem kon volgen

- de vrienden die erbij kwamen

- de zomerstemming

- de wandeling richting auto

- het afscheid en de goede vakantie wensen naar hem toe erbij

- en de afspraak 'tot over 2 weken'

- ja, zei ik, zeker...

 

12:38 | Commentaren (1)

20-05-10

impulsieve avond

- ik stuurde een mail

- 'iemand zin in eten vanavond, samen?'

- beste vriend belde: 'ik'

- twee seconden later belde hij: 'ik'

- en dus zaten we met drie een half uur later met een glas alcohol in de hand en zoekend op de menukaart om onze magen te vullen

- vertellend ook

- lachend ook

- spontane impulsieve afspraken, i like it

- ik moet nog naar een afspraak

- i go

- ik zeg goeiendag

- en tot straks

- hij komt nog iets bij me ophalen voor zijn reis van overmorgen

- ik laat hem nog wel weten wanneer ik thuis ben

- na de afspraak bel ik

- geen gehoor

- ik laat iets na op zijn voicemail

- half uur later, tis al laat, telefoon

- je denkt: dit duurt dan een paar seconden om iets af te spreken

- ik stop het wel in mijn brievenbus zeg ik

- hij: dat is een goed idee

- hij vraagt me wanneer ik morgen thuis ben

- ik zeg: even thuis rond dat uur, daarna weer weg en later op de avond dan terug

- 'maar neem het maar uit de brievenbus, geen probleem, dan moet jij je niet afjagen en pik jij het gewoon op wanneer het je past in je dag'

- hij: ik ga moeite doen om er te zijn wanneer jij er bent

- en ik glimlach

- en ik denk: dit was dan het 'geregel-gesprek'

- maar we praten verder

- over vulpennen, moleskine, etc

- damn... ik kan zo van die vriendschap genieten

- een glimlach

- en ergens ook een beetje bang

 

01:14 | Commentaren (1)

18-05-10

wist je dat...

decoration

 - de tickets in Nederland besteld zijn geraakt

- wij op 7 juli te vinden zijn in Utrecht

- wij daar hartstikke blij mee zijn

- ik nu met een glimlach van een paar centimeter breed voor dit scherm zit

- hij ook 'joepie' mailde

- The National gewoon een goeie groep is en wij daar zelfs voor naar Parijs of Londen wilden rijden

- Utrecht ook al goed is.

- ik nog een laatste keer 'Joepie' wil zeggen!

P.S.: nieuwste album integraal te beluisteren via deze link: HIER DRUKKEN.

13:19 | Commentaren (2)

17-05-10

Wist je dat...

decoration

-          Ik weer betrokken was in een ongeval met mijn wagen

-          Ik de daver op het lijf had

-          het lijkt alsof ze me zoeken

-          een vuilnisman voor mijn wagen sprong zonder dat ik hem gezien had en zonder dat hij keek om de straat over te steken en vanachter een bestelwagen de straat op sprong

-          ik alles dichtgooide

-          ik niet meer op tijd kon remmen

-          ik heel traag reed

-          mijn wagen relatief snel tot stilstand kwam

-          hij wel over mijn motorkap ging

-          hij in orde was bij vertrek

-          ik toch met rillend lijf daar stond voor zeker vijf minuten

-          ik nog geen week later weer alles moest dicht gooien

-          ik dan door de takken van een omgevallen boom op de oprit van de autostrade ben gegaan

-          die boom net was omgevallen

-          ernaast een file stond zodat ik niet kon uitwijken

-          ik ook bijna geen snelheid had (40km/u)

-          mijn ruitewissers het een kilometer later wel in een gietende regen hebben begeven door de slag van de takken

-          ik al niet gerust was in de wagen en ik het nu zeker niet meer ben

-          het werk zich alsmaar opstapelt

-          ik lijk te vechten tegen de bierkaai

-          ik wel weet wat eerst te doen maar er gewoon niet toe kom

-          ik vorige week het werk van zeven mensen aan het doen was

-          ik niet weet hoe lang ik dit nog volhouden kan

-          weekendwerk geen rariteit is

-          dossiers thuis wel sneller verwerkt raken wegens niet gestoord

-          ik wel een sociaal leven wil en opeis voor mezelf

-          ik daar goed in bezig ben

-          ik gisteren de laatste dag meepikte in het fotomuseum van ‘Congo belge’ met vrienden

-          het een meer dan aangename namiddag was

-          we die dan besloten verder te zetten met wijn op een terras

-          we die dan nog hebben verder gezet in een ongelooflijk lekker Italiaans restaurant dat ik me herinnerde

-          dat door iedereen beaamd werd

-          de wijn toen ook weer rijkelijk vloeide

-          het smaakte

-          ik zo genoot van daar te zijn, met die mensen

-          ik cultureel ok bezig ben

-          we afgelopen weekend hebben gezocht om tickets te boeken in het buitenland

-          je wel naar daar moet als België uitverkocht is

-          we zoeken naar mogelijkheden om die tickets ook effectief betaald te krijgen

-          VISA blijkbaar niet gekend is bij onze noorderburen als het op tickets bestellen aankomt

-          ik een mailtje heb gestuurd richting Nederland

-          We ook nog overwegen om als alternatief voor Parijs of Londen te gaan

-          We het zinloos vinden om dan maar één dag te gaan en louter voor dat concert

-          Er mogelijk meer dagen aan vasthangen dan

-          Een mens plots al stiekem zou gaan hopen dat het die optie wordt

-          Een mens nog steeds met haar beide voetjes op de grond moet blijven

-          Dat ik dat hier ook ten allen tijde moet blijven

-          Dat dat niet altijd makkelijk is

-          Dat het hart moeilijk te regelen valt met je verstand en vice versa

-          Ik dus gewoon geniet van uitstapjes en telefoontjes en die dingen

-          Ik mijn hart daar heel koesterend bij vast houd

-          Ik met allerlei vragen zit waarvan ik het antwoord niet weten kan

-          Het onderwerp te teer is om het ook effectief aan te raken

-          Ik niet wil gaan zweven

-          Ik mijn hart dus vast houd…

15:48 | Commentaren (1)

05-05-10

oefferd'oeffer d'oef!

Zucht

ik ben content

echt

enorm

superdesuperdesupercontent

een pak van mijn hart

een hele lading beton

ploef

eraf

en ik

ik kan even op mijn twee oren slapen

als dat al zou lukken

ik zou het doen!

gewoon

omdat ik opgelucht ben

omdat er een pak stress af is.

Ik

ik die nooit stress heb

ik

ik heb er de afgelopen maanden genoeg

en de afgelopen maand

enorm véél en intens gehad.

Stress die werd gecreëerd door een risico

maar nu

nu is het pak van mijn hart

en dat in een paar dagen.

Misschien is het leven zoals een kat

en komt het altijd op z'n pootjes terecht...

Nu nog al die andere domeinen 

ook eens doen landen

en het zou hier boven

al veel minder chaotisch zijn...

Maar toch

ik onthoud

ik wil een feestje

al is het dan op mezelf

want sommige dingen kan je niet met iedereen delen

ik dans vandaag

zeker weten

al is het op de oppervlakte van een tegel

waar ik me dan ergens placeer

maar ik ga dansen

misschien zelfs even voor de badkamerspiegel...

Niets leuker

dan naar jezelf te lachen, toch!

19:48 | Commentaren (1)

26-04-10

hoe ontmoetingen laten zijn wat ze zijn (en ervan genieten)

1

Op 74 in de 101 lijst: Een week lang bloggen over zaken die door de lezer worden aangereikt

Meneer Kaajee was zo vriendelijk om het volgende onderwerp aan te reiken:

“- hoe ontmoetingen laten zijn wat ze zijn (en ervan genieten)”

Ik ben een miss die altijd heel zeker wil zijn van haar zaak. Meestal werkt dat in zekere zin ook remmend. Maar in de loop der jaren heb ik ontdekt dat ‘wachten op Godot’ geen zin heeft. Sommige zekerheden moet je laten vallen in dit leven omdat ze simpelweg nooit in te schatten zijn van te voren. Ik leerde dus met scha maar zonder al te veel schande (alhoewel) om impulsief te zijn in mijn ontmoetingen.

Voor mijn job ontmoet ik dagelijks x aantal mensen die ik nooit eerder zag en die ik te woord moet staan. Ik durf zonder verpinken zeggen dat ik daar geen problemen mee heb. Ik heb een naturel die zich daar geen seconde zenuwachtig over voelt. Zelfs niet als ze me onmogelijke vragen stellen. Op alles bestaat een antwoord en indien je dat antwoord niet weet is het geen schande om dat te zeggen. Je zoekt naar een oplossing en bericht hen daar trouwens, volgens afspraak, later over. Ergens is dat natuurlijk een veilige positie, binnen mijn domein.

Impulsieve ontmoetingen heb ik in mijn sociaal leven gaandeweg laten ontstaan. Als iemand vroeger de vraag stelde om af te spreken dan dacht ik daar toch lang over na en zei ik zeker niet altijd ja.  Niet dat ik nu op alles en nog wat ja zeg maar de gedachte ‘je leeft maar één keer’ geldt toch wel vaker als doorslaggevend argument.

Ik deed al zotte dingen in mijn leven. Een blind date in het Zoniënwoud waar ik dan vrolijk tegen mijn baas opbotste (auch), etc. Op blind date naar Parijs was zowat het zotste denk ik. Niet dat dat meeviel, maar dat lag vooral aan mij denk ik maar ergens: ‘I did it’ he.

De ontmoetingen nu zijn minder blind. ‘Been there, done that’ eigenlijk. De vriendenkring waar ik inzit is aan het groeien. We groeien naar elkaar toe en we hebben de persoon waardoor je in die vriendenkring belandde niet telkens nodig om af te spreken. Dat is een ongelooflijk fijn gevoel.

Zo werd er vorige week de vraag gesteld: ‘zaterdag mee naar een bbq?’ door een van de vrienden. Toeval wil dat ik maar twee personen al eens ontmoet had van die bbq. De rest van de vriendenkring hadden immers andere afspraken. Een mens kan dan bang neen zeggen maar ik heb soms genoeg van het woord ‘neen’ en kon de afleiding meer dan gebruiken. En zo gebeurde: ‘vriend pikte me op en we reden samen naar de eerste bbq om de zomer in te luiden’.  Jiehaa!

Champagne en gemarineerde scampi’s als aperitief, waren de inzet van een meer dan gezellige avond. Lachen, steken geven (ik doe dat zelfs bij mensen die ik niet ken wat ergens misschien wel gevaarlijk is maar een open goal mag je niet laten liggen vind ik), stil zijn bij het eten, genieten van de wijn en elkaars gezelschap. Een mens heeft niet altijd vertrouwde mensen rondom zich nodig om een fijn gevoel te hebben.

Sinds een paar jaren trek ik zo ook elk jaar op buitenlandse reis zonder dat ik iemand ken. Laat het toeval daar maar over beslissen. Met een groep vreemde Belgen richting verre oorden. Soms valt dat dik tegen, andere keren valt dat dik mee. Maar als alternatief staat daar een nieuw te ontdekken land, een nieuwe cultuur en de daarbij horende gewoonten tegenover. Dat vult mijn hoofd en hart zo intens en ik kan zo genieten van die lokale bevolking en het contact er mee dat een mindere groep daardoor ruimschoots gecompenseerd wordt.

De dingen laten gebeuren… ik heb het gaandeweg geleerd. De dag dat ik dat nu nog op elk niveau in mijn leven kan laten doordringen ben ik klaar denk ik.  

23:04 | Commentaren (1)

25-04-10

Lievelingsmuziek

1231226282q8G9gGOp 74 in de 101 lijst: Een week lang bloggen over zaken die door de lezer worden aangereikt

Meneer Kaajee was zo vriendelijk om het volgende onderwerp aan te reiken:

- je lievelingsmuziek

Ik besef bij het aanvangen van deze ‘opdracht’ dat ik de moeilijkste onderwerpen voor het einde van de week houd. Ik maak het me dus nog even gemakkelijk door te kiezen voor muziek.

Heel eerlijk: ik ‘ken’ niet veel van muziek. Niet dat ik er niet van hou maar ik ben niet zo gepassioneerd dat ik er uren tijd voor kan maken. Ik heb die tijd gewoon niet door met duizend-en-één dingen bezig te zijn. Meestal val ik wel op mannen die extreem gepassioneerd zijn door muziek (toeval of is dat zo’n natuurlijk selectiecriterium in mijn hersenen? Misschien is dat er eentje voor op de ‘100 vragen waar je een antwoord op zoekt’)

Maar desalniettemin leer ik wel bij. Een ipod van 120Gb dient gevuld… Er zijn weinig muziekgenres waar ik niet voor open sta maar het woord alleen al verafschuw ik dermate: ‘muziekgenre’. Tegenwoordig wordt er een genre per minuut bij gecreëerd dat een mens zich afvraagt hoe hij alles moet blijven benoemen.

Als je me dus een naam vraagt waar alles onder valt dat de hele lading dekt, dan wordt het moeilijk. Ik hou sowieso al niet van hokjesdenken en in muziek dekt geen enkele term volgens mij de juiste lading of weet niemand op den duur nog waar die term nu eigenlijk nog voor staat.

Mijn vroegste herinnering is het cassetje van Sinterklaas.  Een grijs cassetje, gele print met rood erop en die ging steevast rond december x aantal keren op play, rewind en play. Andere kleutermuziek kan ik me niet herinneren en hoogstwaarschijnlijk ligt dat aan mijn geheugen.

Ouder worden met cassetjes zorgde ervoor dat ik ging kopiëren van mijn nicht (die meer mijn zus is). Ik nam haar vinylplaat van de Scabs over (Royalty In Exile) en beluisterde het zo vaak dat het nog altijd op mijn nostalgisch punt in mijn hersenen werkt als ik die songs ergens hoor. In die periode stonden er cassetjes van The Cure, Sinead O’Connor, Lou Reed, etc. naast. Ik herinner me wel op dat moment geen doorsnee tienjarige te zijn qua muziekkeuze. Mijn leeftijdsgenoten keken toen maar raar op. Tegelijkertijd leerde ik The Smiths kennen. Ik blijf een eeuwige zwak hebben voor al die nummers. De radio gaat steevast luider. Het hoofd wordt leger als ik die stem hoor. Clouseau was toen hot voor mijn leeftijdsgenoten en die cassettes heb ik ook wel gehad maar Vlaamse “Tien Om Te Zien’-muziek was voor iedereen rond me maar niet voor miss abnormalia.

Dan leer je sparen voor een CD-speler. Ik spaarde me een draagbare CD-speler bij elkaar en kocht er boxen bij. Ik kreeg die eerste cd cadeau van mijn ouders na mijn spaaractie. ‘REM – Automatic for the people’. Uren heb ik aan mijn bureau die CD gedraaid. Nightswimming deserves a quiet night… The photograph on the dashboard, taken years ago…

Een tiener wordt dan groter en wou een midiketen op de kamer. Sparen, sparen, sparen was de boodschap. En dus werd de portable CD verkocht aan een vriendin en reed ik met mama naar de winkel om die midiketen te kopen. Mét dubbel cassettedeck en CD-speler. Luxe want zo kon ik volop cassettes overnemen, beluisteren en tegelijk die paar CD’s beluisteren.

Toen is alles even stil gevallen. Ik  luisterde toen vooral ook Jan Hautekiet op woensdagnamiddag via de radio en stond er altijd op om het nieuws te horen. Die voorliefde voor radio zit er eigenlijk nog steeds in. In de auto in het binnenland of wanneer ik klusjes doe, speelt de radio. Telkens Studio Brussel. Een andere zender kan me zelden bekoren. 

Muziek is hier dus niet iets dat de kamer minuut na minuut vult. In de momenten dat het stil kan zijn rondom me laat ik dat meestal ook gebeuren.

Bij werken in huis, bij sportactiviteiten is muziek wel altijd mijn bondgenoot.

 

  • Laatst gekregen album uit de I-tunesstore voor mijn verjaardag van vrienden: XX van The XX.
  • De radioplaat van het moment voor miss: de plaat van Mumford and son - Little Lion Man.

 

Op de ipod onder andere (uit het geheugen zonder de Ipod er bij te nemen dus ik vergeet er ongetwijfeld een heleboel):

 

  • Beirut
  • Conner Oberst
  • Stars of the Lid
  • Cat Power
  • Loney Dear
  • Coldplay
  • Lykke Li
  • Elbow
  • Foals
  • Bright Eyes
  • The XX
  • Fleet foxes
  • Bon Iver
  • Damien Rice
  • The dead Texan
  • Gnarls Barkley
  • The Last Shadow Puppets
  • TV on the Radio
  • Anthony and the Johnsons
  • Vampire Weekend

 

Hoe ik muziek leer kennen:

 

  • door passionele mensen die me zeggen: ‘Miss, hier moet je eens naar luisteren’. Ik kan dan alleen al genieten van de blik in hun ogen daarbij zodat de muziek meestal ook wel gesmaakt wordt. Mensen die me dat zeggen weten meestal wel wat ik kan appreciëren.
  • Anderzijds is er nog steeds de luisterpaal van VPRO. Daar struin ik van tijd tot tijd wel eens door om nieuwe muziek te leren kennen.

De Ipod heeft nog veel plaats en in mijn hoofd kunnen er nog veel liedjes bij. Alle suggesties zijn welkom. Tis te zeggen: iedereen die zich aangesproken voelt door voornoemde lijst om die aan te vullen. Laura Lynn en aanverwante fans mogen zich van de suggestielijst onthouden.

 

 

19:13 | Commentaren (3)

23-04-10

rare vrienden die je alleen via je blog kent

rarevrienden

Op 74 in de 101 lijst: Een week lang bloggen over zaken die door de lezer worden aangereikt

Meneer Kaajee was zo vriendelijk om het volgende onderwerp aan te reiken:

- rare vrienden die je alleen via je blog kent 

 

Grappige onderwerpen, je moet het mister Kaajee nageven. ‘Rare vrienden’… Heb ik die wel? Als ik mezelf miss abnormalia noem dan ben ik misschien wel de raarste van de hele hoop.

Wie ken ik via deze blog? Een mens moet al eens gaan graven in zijn geheugen dan.

Blogland heeft me enkele mensen van naderbij leren kennen. Of hoe een blog je doet afspreken:

 

  • Miss V: Ze groeide mee. Van een ander blog naar de deze, van blogmaatje naar mailmaatje naar real life friend. Contact houden we bijna wekelijks via email, soms dagelijks een paar keer. En soms is het gewoon even stil om elkaar dan weer terug te vinden. Zij heeft de vrouw in mij een beetje meer naar boven gebracht.

  • Mister D and miss E: De bende van het allereerste uur. Hij en ik die aan de praat raakten door schrijfstijlen die elkaar aanspraken. We vonden elkaars woorden ergens en hadden toen de tijd.

 

Haar ontmoeting liep simultaan en het net was eigenlijk al geweven.

Ik denk dat ik er niet voor gezorgd heb dat deze twee samen zijn maar door naar allebei te luisteren, ze hun zeg te laten doen… Ze zijn er uiteindelijk zelf uitgekomen dat ze voor elkaar bestemd waren. Ik weet dat hij hier soms nog komt lezen en dat doet deugd.

Van afspraakjes is al jaren niets meer in huis gekomen… Beloftes maken schuld.

 

  • Mister T: Misschien wel de enige die ik écht ‘via deze blog’ leerde kennen. Je kent het wel: een mailtje in je bus, een antwoord terug en je bent vertrokken. Niets raars aan dus. Ik zou ze moeten tellen hoeveel mails het zijn geweest maar het waren er toen x aantal per dag. En na meer dan een jaar spraken we af, zomaar en was het alsof we elkaar al jaren kenden. Raar. We zien elkaar niet meer door omstandigheden maar we mailen elkaar soms nog.

Zijn ze raar? 

  • Miss V heeft alleszins een dynamisch leven dat allerminst doorsnee te noemen is en zéér zeker een beetje ‘raar’.

  • Mister D is sowieso raar. Miss E niet echt maar door het feit dat ze samen is met Mister D: ow yeah!

  •  Mister T op zich is niet zo raar. Helemaal niet eigenlijk. Onze levens kruisten elkaar op een raar moment.

 

De mensen die ooit een mailtje stuurden nam ik niet mee in beschouwing. Ik heb daar een té slecht geheugen voor om me dat allemaal te herinneren.

Uit het voorgaande blijkt dat ik niet bijzonder veel mensen ontmoet heb ‘via mijn blog’ maar degene die ik zag (of nog zie) tonen aan dat een blog je warme (en ook rare) dingen kan brengen.

En er zijn er dan natuurlijk ook een heleboel die je niet zag maar die je toch ergens aanvoelt als vertrouwelijk. Mensen die hier regelmatig meelezen (en waarvan je het weet doordat ze reacties achter laten). Niemand moet er over liegen dat het net dat is wat een blog mee draaiende houdt: weten dat je gelezen wordt. Dus dank u Fille, Dartel, Bibien, Zita, Spook, Ekfad, Livelife, Talleke en zeer zeker: Kaajee en al degene die ik vergeten ben of die stiekem meelezen.

P.S. Ondertussen pijnig ik mijn vergeetachtig geheugen om te checken of ik niemand vergeten ben die ik ooit ontmoette via deze blog (ai, ai… don’t hope so).

 


 

08:12 | Commentaren (2)

21-04-10

10 lievelingsplekjes

74Op 74 in de 101 lijst: Een week lang bloggen over zaken die door de lezer worden aangereikt

Meneer Kaajee was zo vriendelijk om het volgende onderwerp aan te reiken:

- je tien lievelingsplekjes

Ik glimlach bij deze opdracht want dadelijk schieten er toch wat plekjes door je hoofd als je zoiets leest. En het is anderzijds ook best wel moeilijk. Plekjes moeten speciaal zijn en zijn dat eigenlijk pas op het moment dat ze iets voor je betekenen. Die betekenis wordt er meestal ook aan gegeven door iemand waarmee je dat plekje hebt gedeeld en soms ook weer niet…

De volgorde hieronder is helemaal willekeurig. U vergeeft me dat. Een rangorde geven aan die plekken zou niet eerlijk zijn.

1. Bij familie: we zijn met een hele hoop groot geworden. Daardoor is mijn neef eigenlijk als een broer en mijn nicht als een zus. Tante en nonkel zijn meer dan die twee woorden en de band met ouders en zus zijn dingen die ik écht koester. Geen feestje gaat voorbij of iedereen is present. Binnenkort met hele bende op weekend, inclusief wederhelften (en nee, niet die van mij – daar wordt garantie weer het twee miljardste grapje over gemaakt), twee kleine ukkepukken en de hond! Dat is pas een lievelingsplek, waar we ook zijn.

2. Bij kleuters: ik vind het heerlijk om te zien hoe vlotte kleuters je hart kunnen beroeren. Hoe hun fantasie een loopje neemt met het kind in jezelf en hoe je alles vanuit je naaste omgeving ziet terugkomen door de lipjes van een kindermond. De lastige laat je asjeblief thuis of stop je in hun bed of zoals ik zondag op de trein zei: ‘ik haat vrije opvoeding’.

3. Brussel – om de doodeenvoudige reden dat ik er ooit mijn hart verloor. Het atomium is sindsdien nooit meer hetzelfde al zal ik dat nooit meer vanuit hetzelfde perspectief (bengelend uit het keukenraam met een glas wijn en een sigaretje en goed gezelschap) kunnen zien, telkens ik het atomium zie, wordt mijn hart een beetje warm. Telkens als ik door Brussel struin, mijn hoofd een beetje vatbaar voor liefde.

4. De kust in de winter. Het strand dat leeg is, de openheid en de wind die tegen je aan beukt… Als je dan nog kan lopen van golfbreker naar golfbreker tot je in het volgende kustdorp belandt en je terugkeert terwijl het zand over de grond schuurt en de golven kolkend tegen de vlakte aanslaan… heerlijk.

5. Ghana en meer bepaald: Sirigu. Omdat ik daar de mooiste mens tegen ben gekomen van heel mijn reis en hij zal me nog lang bijblijven. Simon de nachtwaker die ik vertelde over de ‘zee’, over de manier van huizen bouwen hier (met spouw en zeer veel isolatie), dat er glas in onze raamopeningen zit en dat koeien elektrisch worden gemolken bij ons… en het ‘aaaah’-geluidje dat hij er telkens bij slaakte van pure verbazing. Daar, gezeten in die oude stoelen, aan tafel onder een blakende sterrenhemel…

6. ‘Mijn huis’. Omdat het een huis is waar ik graag woon maar een huis met een heel verhaal en een prachtig mooie geschiedenis die ik voor eeuwig en altijd héél diep in mijn hart zal koesteren. Het lijkt me dan ook uitgesloten dat ik hier ooit weg zou gaan.

7. Een geografisch onbestaande plek maar ‘dicht in de buurt van vrienden’. Goed gezelschap dat sinds een paar jaren pril aan het groeien is. Hoe één goede reisgezel zorgde voor een kern die stilaan aan het afspreken is zonder dat die ene vriend telkens het uitgangspunt is om af te spreken.

8. Het vlot in een meer in een recreatiedomein. Niet dat ik er ooit nog wil terugkeren maar dat vlot, een kerel waar ik stiekem verliefd op was, 12 augustus en een meteorietenregen en wij die daar alleen waren en hij die sonnet 116 voordroeg van Shakespeare en ik die niets meer kon zeggen omdat mijn hart mijn keel dicht kneep.

9. Parijs – en dan heb ik daar een paar plekken die me nauw aan het hart liggen: Musée D’Orsay, Montmartre en de fontein in Jardin des Tuileries waar je kan zitten in de stoeltjes, drijvende bootjes aanschouwen die worden geduwd door kinderhanden en waar je heerlijk kan tekenen.

10. Het bankje tussen het noorderterras en het zuiderterras in Antwerpen aan de Schelde. Met een goed boek, een blik op dat water, de flanerende mensen. Met de zon is het zalig genieten. Met een snijdende wind is het goed om volledig uit te waaien. Het maakt mijn hoofd leeg die plek en ik wandel er dan ook graag naartoe.

22:30 | Commentaren (1)

19-04-10

101 dingen in 1001 dagen

 

101Toen ik deze week even een klapke sloeg met een vriend en die eigenlijk achterover viel van hoeveel plannen ik in mijn hoofd heb en hoe weinig rust daar boven eigenlijk zit door al die borrelende ideeën, dacht ik erover na om ze op te lijsten.

 

Maar wat ben je met een lijst als je die nooit meer van onder het stof haalt en als je die niet effectief kan aanstippen. Ik ben namelijk een krak in lijstjes maken. Kattebelledingen die in handtassen rondslingeren (leve de notitieblaadjes in de agenda) en die overal bedacht worden: in bed (altijd schrijfmiddelen in de buurt), vroeger op de trein (over een gevonden immokrantje schreef ik dan), op het werk (post-it hier, post-it daar), op café (op een theezakje ooit) en soms denk ik in de auto: ‘kan die bovenkamer dat nu even registreren aub want straks ben ik het weer vergeten’.

 

Een mens moet er alleen eens werk van maken in zijn leven. Vandaar, opgelijst hier, voor u speciaal, opdat u makkelijker kan meelezen en vooral voor mezelf, via de link in de linkerbovenhoek van deze blog, zodat ik op tijd en stond kan afvinken (aja, ik heb maar 1001 dagen). Kwestie dat ik mezelf wat ga leren controleren.

 

14 januari 2013, here i come!!!                                      Stand van zaken op 01/11/2010: afgevinkt: 23 

  

Hier komt ie: 

  

Handige henrietta


 

1.     Constructie met licht maken voor in zus haar tuin

2.     Terrasmeubelen schuren en opnieuw schilderen

3.     Nieuwe garagepoortopener installeren (nonkel en papa deden dit in oktober 2010, wat een gemak opnieuw!)

4.     Gekregen wandlampje voor in wc eindelijk installeren

5.     Wandspotjes kopen en installeren

6.     Muren en plafonds schilderen

 

 

 

 

 

 

  

Sausiale momenten


 

7.     Afspreken met miss VDZ

8.     Minstens drie verschillende musea bezoeken (1. Bozar 18/04/2010, 2.fotomuseum Antwerpen - Carl De Keyser - Congo belge 16/05/2010, 3. Museum voor Schone Kunsten Antwerpen – tentoonstelling Kiefer 31/10/2010)

9.     Het lang uitgestelde babybezoek van babygirl E. eindelijk inplannen (voorzien 23/05/2010)

10.  ‘een dik merci’- kaartje sturen naar vriendin A.

11.  Roséwijn drinken langs de Schelde (het eerste werd gedronken op 28/04/2010)

12.  Koekjes bakken met kleine M. (yes, gebeurd op 14/05/2010 - én leuk dat dat was om met een drie en half jarige te wroeten met de handjes in de boter en de bloem en de suiker. En lekker dat ze waren! Geslaagd project)

13.  Dan toch nog eens een opera gaan kijken (al had ik gezworen nooit meer?) – misschien met het juiste gezelschap (lacht stiekem)

 

 

 

 

 

 

  

 

Creatieve uitspattingen

 

 

14.  Schilderijen maken voor in mijn kantoor

15.  Schilderijen maken voor in mijn woonkamer

16.  Salontafel maken

17.  TV-meubel maken

18.  Paars kleed afmaken  (eindelijk, na zwoegen van september tot en met april: finished en voor het eerst gedragen op 30 april 2010! Woehoew!)

19.  Rok voor mama maken

20.  Rok voor mezelf maken uit zelfgemaakte stof uit Ghana

21.  Kleedje maken voor mezelf uit gekochte stof uit Ghana

22.  Fotoboek maken Ghana

23.  Kinderschoentjes naaien

24.  Boekje maken van die teksten die ik al zo lang heb, met tekeningen bij

25.  Kunst in huis halen voor drie maanden (door de rugproblemen is de bon vervallen… auch)

26.  Opnieuw inschrijven voor de cursus kleding (gebeurd dd. 10/05/2010. Volgend jaar maak ik mijn eigen winterjas)

27.  Kookles volgen met vriend (als hij er nog eens over begint)(ingeschreven geraakt op 24 april 2010. Nu is het wachten tot september 2010) (1 september 2010 was eerste schooldag!)

 

 

Huis-tuin-en-keuken-toestanden

28.  Bloemetjes planten in bloembakken voor op de vensterbanken geplant op 20/04/2010. Buitengezet op 01/05/2010. Benieuwd of ze zullen bloeien.

29.  Buxus planten in de tuin

 30.  Fiets naar hier thuis verhuizen

 31.  Staander kopen om te lezen in bad voor op de badrand

 32.  Kordaat zijn tegen de aannemer en de gezette tegels niet aanvaarden

 33.  Eens koken met beste vriend

 34.  Een nieuwe verwarmingsketel plaatsen

 35.  Mijn dak isoleren

 36.  Mijn garage opruimen

 37.  Mijn kelder reorganiseren

 38.  5 dingen uit mijn huis op kapaza te koop aanbieden

 39.  6 nieuwe stoelen kopen voor in mijn woonkamer

 40.  Overlockmachine laten kuisen (binnengebracht naar de winkel op 08/05/2010)

 41.  Instellingen klok van automatisch rolluik bijregelen

 


Boddytoestanden

42.  Gewicht op 63 krijgen

 43.  Terug beginnen lopen en de 5km met Evy en de 10km met Evy vervolmaken

 44.  Een deugddoende massage krijgen

 45.  Fietstocht maken

 46.  Een maand de tanden poetsen met een elektrische tandenborstel (volgens de tandarts beter maar ik vind dat brrrrrrrrr. Geef mij maar de gewone!)

 47.  2 liter water per dag drinken gedurende twee weken

 48.  50 pushups doen per dag, gedurende een maand

 49.  Voor het eerst in mijn leven bloed gaan geven (ik denk daar al zo lang over maar er scheelt altijd wel iets met me en de stap zetten is nog altijd een barrière blijkbaar)

 50.  Vijf keer in bad gaan, omgeven met theelichtjes

 51.  De bikini die ik kocht durven dragen

 52.  10 weken achter elkaar gaan zwemmen

 

 

Winkelen en zo

 

53. 

  Nieuwe adapter kopen voor Ipod (dat die 120Gb gaan renderen)

 

 54.  Fietsmandje op de kop tikken

 55.  Een nieuwe joggingbroek aanschaffen

 56.  Kapotte kabel laptop binnenbrengen/vervangen

 57.  Een grijs leren vestje kopen (ik ben dol op leren vestjes: ik heb er een zwart, een cognackleurig (dat ik te groot vind geworden), een bordeaux…)

 58.  Nieuwe mascara kopen (de mijne is op en buiten mijn ogen versier ik eigenlijk niets aan mijne kop of lijf… ) gekocht op 20/04/2010 (Volum’ express Turbo Boost – direct 5x meer volume – Bén benieuwd.

 59.  Een lingeriesetje kopen

 60.  Als de kookles doorgaat: messenset kopen

 61.  Als de kookles doorgaat: geschikte outfit kopen (ik wil geen saai wit, ik hoop dat er wat kleur in mag) Het werd zwart. En ik ben de enige. Miss abnormalia doet haar naam eer aan.

 

Smokkelen en zo

62. Bij vriend J. muziek gaan smokkelen voor op de ipod

 

Dr. Love


 

 

63. De liefde van mijn leven vinden zonder écht te zoeken

64. Praten over samenwonen

65. Plannen maken voor kinderen

66. Wandelen langs de Seine

67.  Een zandengel maken op het strand (cfr. Eternal sunshine of the spotless mind (ik hou niet van sneeuw)

 68.  Iemand zoenen met de overgang van oud naar nieuw

 

Reis je rijk

 

 

69.  Nog een keer naar Afrika

70.  Beste middelbare schoolvriendin gaan opzoeken in Praag(augustus 2010 kreeg ik mail van haar terug, na een zoektocht naar een geschikt emailadres. Ze blijkt voor een half jaar naar Zuid-Amerika te trekken. Het zal nog niet voor direct zijn).

71.  Weekendje organiseren met de vrienden (ik nam initiatief en wonderwel vonden we al héél snel een datum. Het tweede weekend van juli 2010 is van ons! Als alles geregeld geraakt natuurlijk…)Het was de max!

 72.  Eindelijk eens binnen stappen in de O.L.Vr-Kathedraal in plaats van er rond altijd maar op café te zitten

 

Voedsel ‘for the mind’

 

73.  Minstens 5 boeken lezen

74.  Een week lang bloggen over zaken die door de lezer worden aangereikt

75.  Een namiddag in de hangmat hangen zonder meer

76.  Vliegeren met een vlieger

77.   Nog eens passeren in ‘het kookatelier’ om me er te laten verrassen door de kok

78.  Naar het graf van vriendin  (omdat praten met haar foto maar een deel is van het hele verwerkingsproces)

 

Zotte-wijven-toestanden

 

79.  Mijn toekomst laten voorspellen

80.  Op 18 april 2011 de volgende tien punten toevoegen

81.  Op 18 april 2012 de volgende elf punten toevoegen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

01:43 | Commentaren (3)

12-04-10

diepte

foto

Ik ben niet zo’n prater.

Of toch niet als het gaat over mijn diepste ik.

Op het ander gebied tetter ik er namelijk op los.

Ik ben zelfstandig opgegroeid.

Heel zelfstandig zelfs.

Zo zelfstandig dat ik van binnen ook denk dat ik alles alleen kan en moet kunnen.

Dus ga ik alleen door dit leven en heb ik zaken die ik aan weinigen vertel.

Dit weekend sloeg het me hard rond de oren.

Alleen zijn is één ding, je alleen voelen is zoveel meer en tegelijk ook minder.

Ik haatte het.

Ik dacht het allemaal alleen te kunnen oplossen.

En soms is het gewoon moeilijk om te zien dat je hulp kan krijgen.

Het is alleen zo moeilijk als je zo zelfstandig bent om daar gepast op te reageren.

Vriendschap is schoon.

Weten dat je, zonder er naar te vragen, mensen bezorgd zijn en er voor je staan op zo’n momenten…

Ik heb er met tranen in de ogen en een dichtgeknepen keel op staan kijken dit weekend.

Echte vriendschap is zoveel schoner.

Ik ben niet zo’n prater.

Of toch niet als het gaat over mijn diepste ik.

 

 

 

11:34 | Commentaren (2)

07-04-10

vroege vogel

Na drie uur

en ik bedenk me

de dag dat ik eens vroeg kan gaan slapen

die moeten ze nog uitvinden

over drie en half uur loopt de wekker af

en begint de mallemolen opnieuw

en ik

ik kijk uit naar de dag

dat ik op tijd in mijn bed kruip.

De mensen rondom mij mogen zich prijzen dat ik er geen last van heb of ze hadden alle dagen nog meer troubles met me...

Slaapwel dan toch, ergens, nu...

03:03 | Commentaren (1)

30-03-10

zoektocht

 

bolIk zoek niet en er komt ook geen antwoord. Ik kijk in stilte rondom mij en weet niet waar de cirkel sluiten zal. Ik wil zoveel weten en weet elke dag minder… 

Soms wil ik heel eenvoudig een richtingaanwijzer. Eentje die me op tijd en stond duidelijk maakt dat ik de goeie weg bewandel. Geen cliché-antwoorden als: ‘zolang je doet wat goed aanvoelt kan die weg nooit de foute zijn’… Ik neem er geen genoegen mee.

Ik wil, ik wil, ik wil en ik denk me nog eens horekadul!

Ik wil:

  • Geen problemen meer met de aannemer
  • Een constructieve oplossing waar miss perfectioniste zich mee kan verzoenen
  • De perfectie dus
  • Een paar weken verder staan in dit verhaal
  • Dat dit verhaal goed afloopt
  • Een standbyknop voor mijn bovenkamer
  • Als dat niet lukt een antwoord op al mijn vragen
  • Weten of het tussen mijn twee oren zit
  • Weten of ik niet verkeerd ben
  • Weten of ik wel de dingen zie zoals ze zijn
  • Weten of dit niet té snel is
  • Weten of hij dit ook zo aanvoelt
  • Weten of ik gewoon moet blijven flowen
  • Niet meer flowen, ik wil gewoon weten
  • Geen vriend die me erop wijst: ‘ik heb ook al aan jullie gedacht’
  • Geen opengevallen mond als die dat zegt
  • Geen draad meer in mijn bovenkamer die dan weer aan elkaar wordt geknoopt
  • Een glazen bol die me dat antwoord geeft
  • Geen maandenlange wachttijd in mijn bovenkamer om mezelf weer te verliezen
  • Geen miserie
  • Gewoon volle liefde zonder aanloop en zonder duizend vraagtekens
  • Rust
  • Rust
  • Rust
  • Roest zelfs, allemaal goed
  • Gewoon niemand in mijn hoofd steken die er nooit wonen mag

 

 

02:59 | Commentaren (1)

16-03-10

Proust en nostalgie

boutique-magasin-the-bruxelles-blesZoals het madeleinekoekje van Proust een vleug van nostalgie door je bovenkamer weet te jagen, zo wandelde ik gisteren met behouden pas doorheen Brussel. Brussel ademt zoveel herinnering dat het altijd ergens een beetje raar voelt om er terug te komen. Lang geleden was het. Sinds die laatste keer dat ik eruit wegreed. Dat was lang.

Tot er een paar weken geleden verandering in kwam. Een opleiding bracht me naar die stad waar ik ooit mijn hart verloor. Een stad die ik alleen al beminde omdat ik hem mocht beminnen... En daar stond ik dan. Kijkend naar de mieren die er hun vege lijf elke dag weer door jaagden in de hoop hun bankrekening te vullen. Ik stond er met een heel ander gevoel dan de dagdagelijkse pendelaar. Geen auto dit keer. Enkel de trein. Een ticketje 'nostalgie' aub.

Zondag ging ik weer met de trein. In het midden van een rustig gesprek met mijn compagnon keek ik naar buiten. Zucht... Daar stond het, nog steeds en mijn herinnering brak de conversatie: 'Kijk, het atomium', dat even snel weer scheen te passeren. Op zo'n moment staat een trein natuurlijk nooit stil. 

Wandelend per twee is sowieso iets dat me aan die tijd herinnert. De Zavel... damn, ik had er zin in maar sprak het niet uit. Sommige plekken behoren je toe maar wil je niet meer delen met een ander. 

We hadden instructies gekregen over een leuk eetadresje. Mijn oriëntatie, stukken beter dan de zijne, bracht ons in rechte lijn naar een gezellig tafeltje voor twee in een tent waar het bruiste van conversaties en waar een fijne ober me de eerste olijvensoep van mijn leven voorschotelde. 

Onderweg naar dit café was het ik die heel even terug werd gecatapulteerd in de tijd... Le palais du thé... Damn. Heel even stond ik stil. Mijn gezelschap ook, kijkend naar me. Dit is een nostalgisch moment zei ik... Dit huis... Hier, op een zondag, de tijd uit het oog verliezend en in diezelfde zondag dromend van een huis in Brussel dat we nooit zouden kunnen betalen... Aan de grond genageld.

Even wou ik het handvat vastnemen, de paar arduinen treden op en me weer laten onderdompelen in die geur van zoete beelden en zoete zoenen... Sommige momenten behoren je toe maar wil je niet meer delen met een ander.

'Nog een koffie of thee?'... Hij die het nog niet weet dat ik hoegenaamd geen koffie lust en dat te herhalen is bij elke man moeilijk om te onthouden. Ik herkende de vraag. 'Ja, een theetje', zei ik. Even later bracht ze me thee, uit het paleis, mét linnen zakje... Met mijn ogen toe heb ik het even laten zakken in het water. Zucht, zo schoon... een paar minuten later lag dat glaasje thee om... Definitief geschiedenis. Al zat er dit keer nog water in de kan.

01:28 | Commentaren (2)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende