19-12-07

Cocon

cocon

Soms zijn er momenten in je leven dat alles samenloopt. Dat je leven een woelige mierennest lijkt waar iemand een stokje heeft ingegooid… Het wriemelt, zoveel is zeker. Wriemelen heeft bij miss altijd een raar effect. Het maakt dat mijn hoofd zich weer loskoppelt van het lichaam en zeeën van tijd heeft om na te denken, ondanks de fysieke drukte die me overstelpt.

 

Waar ik in Vietnam en ervoor de rust had gevonden die ik nodig had… De rust van de dingen bijna buiten mezelf te aanschouwen, maar toch héél sterk met mijn voeten op de grond. De bries die door mijn hoofd waaide was er een van algemene ‘gelatenheid’, al was het dan in de positieve zin van het woord. De dingen mochten op me afkomen. Ik straalde ergens. Blij met mezelf, blij met wat me gegeven werd… Ik weet dat ik op een moment in een busje zat in Vietnam, op terugweg, de voorlaatste dag naar Hanoi en dat ik die rit nodig had gehad… Nodig om te beseffen dat ik nog rustiger was geworden. Een heel warm gevoel, een heel fijn ook… Zo van miss: dit is goed, zoals het nu is, zo is het goed.

 

Nu het lichaam momenteel weer even niet meewil en ik sinds vandaag weer het zwijgen ben opgelegd (letterlijk door de dokter – twee jaar geleden lijkt zich weer te herhalen), wentel ik me weer in mijn cocon… Verplicht, ergens, maar anderzijds is de stilte die me vandaag is opgelegd er een die zo hard de mijne is, ondanks het feit dat ik af en toe kan ratelen dat het geen naam heeft.

 

Miss komt zichzelf weer hard tegen sinds terugkomst van die reis… Complimenten vallen me op mijn werkgebied als sneeuwvlokken om de oren (niet schaars, maar héél zuiver, héél wit)… Dat het mijn ego streelt bevestigt even dat ik ergens toch menselijk ben. Anderzijds is de mannelijke aandacht er (privé, niet werkmatig) vanuit een paar hoeken… En het is daar dat de cocon zijn winterweefsel begint aan te spannen… Het feit dat ik de longen uit mijn lijf hoest of éénmalig high was van de morfine houdt me niet tegen van op café te zitten, van telefoontjes aan te nemen en veel te lang aan de hoorn te blijven hangen of afspraakjes te maken… MAAR!

 

Miss zucht even… Drie verhaallijnen die door elkaar lopen, elk op een andere manier met mij ‘verbonden’... Ik kan blij zijn dat afspraakjes niet doorgaan… Ik voel me zoveel veiliger dan… Ik kan blij zijn dat ik niet kan skiën (en dus de uitnodiging om mee op shortski te gaan eind deze maand en oud en nieuw in Frankrijk te vieren met die ene en zes mensen die hij kent gemakkelijk af te wimpelen – ziek zijn helpt op dat moment ook even als goed excuus)…

Het wordt weer warm aan mijn voeten. Mijn winterweefsel begint dan kleverig te worden langs de binnenkant. Ik voel de grenzen dan van mijn o zo veilig omhulsel… Ik zie geen signalen waar anderen ze ‘duidelijk’ wel zien. Ik weerleg elke mogelijke insinuatie met een snelheid waar Venus Williams van zou terugdeinzen… Mijn cocon is een kacheltje… langs de buitenkant ben ik een ijskoningin.

01:34 | Commentaren (3)

Commentaren

Niet mogen praten?! Ale, den idealen moment om nog eens langs te komen. Kan ik ook nog eens wat zeggen :o).

Gepost door: Dafke | 19-12-07

op de Ipod Ice Guitars van wijlen Moondog Jr..

Gepost door: Aardvarksken | 19-12-07

Good old abnormalia ;o)

Prettige feestdagen hè madam ;o)

Groetjes

Gepost door: Tinkerbell | 21-12-07

De commentaren zijn gesloten.