02-02-08

(verborgen) agendapunten

hidden_agendaHet leven staat niet stil, of toch niet dat van mij. Na een maand besloot ik dat de filofax eindelijk van blaadjesinhoud diende gewisseld te worden omdat ik het allemaal niet meer onthouden kan. Afspraken volgen elkaar op en ik vergeet mijn agenda in te vullen (miss abnormalia…). Dat maakt dat een infosessie vergeten werd en men me belde voor de tweede infosessie dat die verzet werd. Gelukkig of ik was die ook vergeten… Mijn geheugen verbetert er niet op in dit nieuwe jaar dat al niet meer zo nieuw is.

 

Een agenda is iets heel persoonlijk... De mijne is door weinigen gekend... Zo wordt de agenda gevuld met verschillende categorieën. Elke categorie dekt een ander deel van je leven en vraagt andere instellingen…

 

WERK

Die agenda valt eigenlijk het moeilijkst te beheren. Flexibiliteit is nodig, vaste dagen om mensen van buitenaf te ontvangen haast onmogelijk… Deadlines die ingevuld werden twee weken geleden komen aardig dichtbij en hoewel je het lang van te voren weet gaat het het laatste nippertje worden zo blijkt… Ik weiger voorlopig, al was de verleiding groot, dingen mee naar huis te nemen… Beloftes die ik maakte met het oude jaar moeten toch nog even in ere worden gehouden vind ik zo. Een week die begon met zeer weinig concentratie, tweede week na ziek zijn op rij. Het voordeel van afspraken met anderen is dat je het dan wel bent, uptempo-gewijs. Na twee weken, zo dacht ik vrijdag, geraakte ik eindelijk weer in roulatie. Weer dat tempo van go go go. Eindelijk. Een volle agenda vraagt maximaal inzicht hoe je de tijd ertussen zo nuttig, efficiënt en correct mogelijk besteed… Blijkbaar is dat de beste manier om te presteren.

 

SPORT

Voorlopig enkel nog maar dinsdagavond… Aquaspinning is tof! Het idee is er om vanaf vandaag te gaan lopen. Het feit dat ik het zo formuleer belooft niet veel goeds. De gloednieuwe hartslagmeter arriveert nu maandag… Misschien dat nieuw speelgoed me mijn agenda doet vullen.

 

GEZONDHEID

Vul je eigenlijk nooit in in je agenda… Pas als het fout gaat worden er dingen genoteerd. Zo stonden de afgelopen maanden heel wat afspraken met specialisten, dokters, etc in mijn agenda. Mama had er ook zo eentje gepland, afgelopen woensdag… Plots staat het leven dan even stil als blijkt dat er iets fout ging tijdens de narcose… Het resultaat bleek positief op zich…geen kanker. Het onderzoek op zich liep helemaal fout… Bijna was ik haar kwijt op de dag dat ik twee jaar geleden ‘mijn oma’ verloor… Die morgen had ik zo hard met mijn oma in de wagen gesproken, zat ik mee aan haar tafelkleed vol klaprozen met de vraag: ‘asjeblief’… meer kreeg ik er niet uit… Tranen hebben gerold om het gemis… Alsof het gisteren was… Haar handdruk, haar ‘lieveke, ik zie je graag’… Tranen…

Toen ik mijn vader in het ziekenhuis belde die middag, of alles goed ging zei ie dat mama nog steeds op de kamer in afwachting van het onderzoek lag, dat ze gehuild had om het onderzoek dat toen nog moest komen… Een veer in mezelf brak, de tranen rolden ook. Ik wilde niet alleen zijn tijdens die middagpauze en holde naar mijn tante waar dat kleine kindje op de mat zat… Die verkennende pasjes van dat kleine leventje hebben mijn aandacht even verzet…

Dan bel je weer naar dat ziekenhuis… Ik weet plots weer waarom ik ziekenhuizen haat als ik papa hoor opnemen… Ze is net terug op de kamer… Dokter is nog niet geweest… En plots hoor ik haar zo ziek zijn op de achtergrond. ‘Papa? Wat is dat?’… ‘Ze is ziek, zal wel van het onderzoek komen’… Weer breekt die veer… Maar dit keer blijven de tranen binnen… ‘Ok, bel je me van zodra je iets weet?’… ‘Ik bel je, beloofd. Dag meisje’…

Een uur later zat ik in hun huis nadat ik met de hond was gaan wandelen. Alsof de hond het wist had hij me een heel uur gezelschap gehouden tegen mijn benen en met zijn snoet de nodige aandacht van mijn handen geëist. Tringggggggg… Hartslag in mijn keel… ‘En?’… haper ik. ‘We mogen op onze twee oren slapen zei ie’… De ontlading was zo groot… (dank je oma-in-de-hemel)… Tranen.

De dag erna sprong ik tijdens de middag even bij hen binnen. ‘Mama?’… Ik viel haar in de armen… Het beeld dat ik zag zorgde weer voor onrust… Er was iets fout gegaan tijdens de operatie… Wat? Is niet duidelijk… Alsof ze gewurgd werd, vertelde de dokter haar achteraf. De andere operatiekamer is komen kijken, gezien het geluid zo vreselijk was. Volledige narcose en toch zo reageren… hoe kan dat? Allergische reactie? (fout van de dokters? al stellen ze die vraag niet zelf hardop)… Doodziek, overgevend werd ze naar huis gestuurd (niet te geloven), amper lucht… De nacht was een hel, de voormiddag ook… De stem is verdwenen… Echt weg… Alles intern beschadigd volgens ons.

Nu, zaterdag, had ik haar zonet aan de telefoon, nog steeds geen stem, enkel wat gepiep dat amper doorkomt en krast op je ziel… Mama stond voor de tweede keer oog in oog met de dood… Voor de tweede keer zag ze de overkant… Het is een vechter… Gelukkig zijn er oma’s in de hemel…

Nu donderdag moet ik iets laten uitvoeren… Gezien het nog steeds niet allemaal genezen is. Gezien ik vorig weekend amper lucht kreeg… Kwart na tien word ik verwacht. Ik ben er niet zo happig op. Er zijn fijnere agendapunten.

 

DATING

De avonden vullen zichzelf. Amper tijd om alle vrienden en vriendinnen nog te ontmoeten. Soms maakt dat, dat het al lang geleden is dat je mensen zag… Of dat het hoog tijd wordt…

Elke keer weer zorgt het voor verhalen, nieuwe wendingen. Single zijn heeft zijn voordelen. Je ontmoet, ik spreek af wanneer ik dat wil… Enkel rekening te houden met mezelf. Spannend, leuk, verbazend, ontspannend, gezellig zijn allemaal woorden om de afgelopen afspraakjes te beschrijven.

 

Gisteren was er een hele leuke, totaal onverwacht… Een uurtje later hadden we afgesproken… Ik slaagde er in om hem veertig minuten te laten koekeloeren… Gelukkig bestaat er de gsm, al begon ik die, volgens zijn ergernis, pas te gebruiken nadat hij laten weten had dat het academisch kwartiertje verstreken was… Ik denk niet dat ik ooit al iemand veertig minuten aan een tafeltje heb laten wachten zodat hij de kans kreeg om drie vedettes op te drinken… Ik heb het kunnen horen… En het erge is dat ik er eigenlijk mee moest lachen… Miss abnormalia ten voeten uit… Maar pas vertrekken op het moment dat we af hebben gesproken (dat heb ik hem niet gezegd) en geen parkeerplaats vinden en verloren lopen was een excuus – dat niet echt pakte… Blij dat ie niet gaan lopen is… Al stond hij zeer dicht bij die beslissing zo zei hij. Blij met het supergezellige etentje en cafébezoek achteraf… Hij vond het ook leuk, zo zei hij in de gietende regen vannacht toen we afscheid namen voor het café… Ik heb gelachen tegen de regendruppels bij het naar mijn auto stappen… Tweede keer op rij dat het een fijne avond en nacht was met hem. Zo mogen er meer komen. Als gewone vrienden, dat weten we allebei… Dat te weten is zo’n opluchting… Onverwachte agendapunten en lachen in de regen zijn dat ook.

16:13 | Commentaren (2)

Commentaren

De truuk... ... is om onverwachte dingen te plannen...

Te zorgen dat er ruimte is voor onverwachte dingen,
gewoon eens een lege dag,
tijd voor verveling en dan gebeuren de mooiste dingen...

Nog veel lege dagen wens ik je toe!

Gepost door: Kaajee | 03-02-08

Je lijkt je draai gevonden te hebben Dat stemt me tevreden.
Dat je oma een bewaarengel is, is een mooie gedachten. Ik ben zelf niet gelovig, maar ik denk net hetzelfde over mijn mémé. Want zij moet wel in de hemel zijn.

Gepost door: Little Witch | 06-02-08

De commentaren zijn gesloten.