08-06-08

Cocon-gewiebel

meEn je wil wel maar je kan niet…” Deze zin (dank aan Koen Wauters) zingt nu door mijn hoofd als ik een zin zoek om deze post mee te beginnen. Ik ben dus al begonnen… ‘Alle begin is moeilijk’, nog zo’n cliché…

 

En ik zucht en merk dat ik twee keer een alinea aanvatte met ‘en’… De leraar Nederlands zou me een tik op mijn vingers verkopen daarvoor. Ik haal diep adem en ik zucht weer even.

 

Mijmerend kijk ik op deze zondagavond uit het raam en zie de blaadjes van mijn boom beperkt wiegen. De duisternis is het stilaan aan het overnemen van het licht…

 

Mei is voorbij en zelden zag ik ‘mij’… Of misschien zag ik veel van mij. Wie zal het zeggen. Zoveel vragen, zo weinig antwoorden. Zo hard werken en even leeg thuiskomen… Ik adem de dagen.

 

‘Een bitteke depri?’ hoor ik menig lezer denken… Nope, this is me. Er zijn zo van die momenten dat alles lukt. Zo was gisteren een dag. Een dag dat ik, ondanks de regen, mijn gras af ging rijden (geen buur die me is gevolgd), takken van bomen heb afgezaagd (resultaat: kletsnat en vol van naalden) en mijn oprit heb gekeerd (keren is een intensieve job over die lengte)… De ene wasmachine na de andere draaide en draaide en ik kreeg er niet genoeg van… De boom die eerder deze week op de omheining van de buren terecht was gekomen moest eraan. Dat dat geen vrouwenjob is, wie ben ik om zoiets te ontkennen. Maar miss abnormalia zou miss niet zijn als ze met schop en zaag is beginnen graven met een wil van hier tot in Tokyo. Als ik mijn zinnen in iets gezet heb, u raadt het al. Dus legde ik de wortels bloot, schupperdeschupperdeschup. Ik zaagde wortels door en ging wiebelen (komop konijntje) aan de boom en nog wat zagen, nog wat graven, nog wat zagen, nog wat wiebelen (komop konijntje) en in the long run: i won. Ik heb de boom nog net uit die put kunnen trekken… Verder was mijn energie op. Maar alles lukte… en dat was héél lang geleden zo uren aan een stuk.

 

Wie ben ik en waar ga ik naartoe? Een vraag die me parten speelt. Ik kan amper nog een film bekijken… het lukt me al maanden niet meer. Donderdag met gezelschap en gisteren lukte het me voor het eerst in maanden weer alleen… Films doen je mijmeren, doen je terugblikken… Alles wat ingeblikt lijkt uit het verleden komt dan los. Sommige dingen moet je laten rusten… i know. Of ben ik te braaf, heb ik soms teveel respect, is mijn hart te groot… Afblijven? … Ik blijf er ook vanaf. Ik laat rusten wie ooit betekenis heeft gehad, respect enzo, u weet het wel. En toch… mijn hart wil die stelling niet echt volgen. Mijn hart en mijn hoofd (gezien gedachten in je hoofd zitten) willen niet altijd mee. Ik wil het eruit, eruit, eruit gezien dit niet verder kan dan waar het ooit is gestopt… Komt het ooit nog wel goed met me? Ik vroeg het zelfs hardop deze week…

 

Ik en mijn eeuwige cocon…

22:14 | Commentaren (2)

Commentaren

Pff, ik kan veel uit je tekstje nemen en op mijn blog zetten als ik wil... Komt het nog goed met me? Wie ben ik en waar ga ik naartoe? Geen energie meer hebben, of met momenten te veel. Hard werken en leeg thuis komen. 't Zal wel beteren zeker? Zucht.

Gepost door: Life is a dance | 09-06-08

...
Op het gevaar opportunistisch te klinken: het klinkt verdorie bekend... ik ben op zoek en weet niet waar naartoe...

Ik wens je antwoorden toe, wetende dat die alleen maar nieuwe vragen zullen oproepen... en toch: ik wens je antwoorden toe...

Gepost door: Kaajee | 09-06-08

De commentaren zijn gesloten.