06-08-08

storm op mijn zee

Het draait en het waait, in mijn hoofd, in mijn hart. Geen dag die er hetzelfde uitziet. Zorgen om een doodbrave hond die iedereen zijn hart al jaren thuis steelt en die niet goed is. Hij wordt met de beste zorgen omringd en op de voet opgevolgd. Zorgen geven tranen bij miss, op het werk, thuis, overal… Gewoon: ‘graag zien’ kent geen grenzen bij mij. Ik blijf duimen en vanmiddag was het beestje weer wat geruster. Wordt vervolgd. (duimt u mee?)

Het draait en het waait, in mijn hoofd in mijn hart. Geen minuut die er hetzelfde uitziet. Liefde is iets raars. Waar ik totaal geen woeler ben in bed (ik lig ‘als dood’ in mijn bed – ben er in mijn leven al paar keer voor wakker gemaakt met de vraag ‘of ik nog leefde’) vocht ik gisterenavond met mijn donsdeken en riep ik het uit.

 Intern blokkeer ik als men ‘te dicht’ komt. Ook nu is dat niet anders. Vorige week in de allerlaatste minuut een paar dagen naar Frankrijk getrokken (met een vriendin) en afstand gemaakt, gecreëerd, gekregen… Zonder het eigenlijk tegen hem te zeggen. Een week géén communicatie zorgde voor een gigantisch gemis. Later (afgelopen dagen) bleek dat van twee kanten te komen. Hij die had gehoord dat ik in Frankrijk zat met een vriendin en er vanuit ging dat dat wel eens met ‘een vriend’ zou kunnen zijn. Hij die toegaf jaloers te zijn…  En ik die zucht.

Er liggen nog zoveel gecompliceerde zaken tussen…  Ik ben een duwer, een loper en geen vechter… Dat blijkt nu ook niet anders te zijn. Ik probeer me zo te positioneren (en elke oen weet dat dat ook niet de oplossing is) om het hem haast ‘gemakkelijk’ te maken… Mezelf niet op te dringen…

Een sms van hem, gisteren in de namiddag met ‘kouvajou’ deed me helemaal duizelen en woelen dus met mijn donsdeken toen ik na mijn werk, door die sms, gewoon in mijn bed ben gaan liggen. Adem happen en er geen krijgen. Allemaal door mezelf. Mezelf loslaten blijkt de moeilijkste operatie te zijn. Maar dan belt hij weer. Ik roep dan tegen hem van: aaaaaargh en zucht en boebaboe en ‘choco’ (hij vond dat laatste woord maar niets)… Maar ergens, in die vijftig minuten, heeft hij me ook weer doen lachen, doen houden van, doen rustig worden.

Ik ben het ook weer nu, rustig. Ik hap adem, ik geef het tijd, ik vecht tegen ‘toelaten’. Liefde is complex, zeg dat miss abnormalia het gezegd heeft!

13:50 | Commentaren (3)

Commentaren

Ik zal zeggen dat gij't gezegd hebt! Het is ook zo, verdomme!

Gepost door: Life is a dance | 06-08-08

'liefde is complex'
you say it, sister!
:-)

Gepost door: beate | 06-08-08

ik duim zeker altijd hè!
oh en je bent genomineerd!

Gepost door: Little Witch | 07-08-08

De commentaren zijn gesloten.