08-08-08

Krassen op mijn ziel

En ik zucht en ik krijg de opmerking dat ik minder moet zuchten. Maar soms moet het ‘eruit’. Het is zoals ik in de auto zit, met de autoradio (stubru – altijd) loeihard en ik dan even met mijn handen (en een beetje met mijn bovenlijf) mee moet dansen of even ‘meeslagen’ op de beat met mijn handen.  Dat dat dan misschien voor spastische indrukken zorgt voor mensen in andere auto’s die bij toeval naar mij kijken: je m’en fou.

Na al een hele tijd besloten te hebben waar ik naartoe wil eind dit jaar, heb ik gisteren, na x aantal mails en genoeg geduld, toch even gebeld waar die bevestiging nu eindelijk bleef. ‘Dat er iets mis zou zijn met mijn emailadres… dat ze al eens geprobeerd hadden’. Met die zever moeten ze bij miss abnormalia niet afkomen, gezien alle andere mails me wel bereiken en er zoiets bestaat als telefoon en een brievenbus. Toch maar met abnormaliaanse vriendelijkheid een ander mailadres gegeven en zie hier… Ik ga op vakantie! Ik moet nog wel bevestigend mijn centen storten maar er staat toch al iets meer op papier. Na Vietnam doorgereisd te hebben vorig jaar gaat het dit jaar naar de andere kant van de wereldbol: Guatemala en Honduras: hier komt miss abnormalia!

Net zoals vorig jaar neem ik niemand mee. Ik heb alleen één vereiste, een deadline aan mezelf: ik wil met een vrij hoofd op vakantie vertrekken. Ik heb het hem gisteren ook verteld dat ik op vakantie ga. Wachten op iets waar nog geen zekerheden over zijn heeft mijns inziens geen zin. Soms moet een miss gewoon egoïstisch zijn en weglopen van alles. God knows i nee dit! (de vier dagen Bourgogne van vorige week kunnen mijn hoofd niet leegmaken). Enige vereiste dus: met een vrij hoofd. En wat antwoordt zo’n pipo dan: ‘ik wacht wel’…

Damn… I say to you: mannen weten nooit hoe te antwoorden! Ik heb hem gezegd dat mijn deadline (begin van de reis) ook de zijne is. Meer woorden heb ik er niet aan vuil gemaakt en of hij ze tussen zijn twee oren heeft gestoken weet ik ook niet, maar ik ga het niet meer herhalen. Ik zei wat ik moest zeggen.

Ik weet het wel: in de liefde deadlines stellen is zowat het slechtste wat je kan doen. Maar het te warm laten worden onder je voeten zodat je op de blaren moet lopen: niet met mij he. Ik heb het al te veel gedaan. De aanloop, bijna twee jaar, lijkt me lang genoeg. Als hij zegt dat hij me graag ziet dan moet hij dat maar stilaan eens gaan bewijzen. Niemandsland is een zone waar ik geen huis op wil bouwen.

Als ik het nu ook eens zo dramatisch kon zeggen als ik het hier schreef dan zou het fijn zijn. Al weet ik dat hij weet hoe ik me voel en hoe ik erover denk: mijn freaksessie van afgelopen week en enige tijd geleden heeft hij duidelijk geantwoord dat hij het écht wel begrijpt.

Het zuchten zal dus, tenzij hij er anders over beslist (en mijn lijf het toelaat), nog minstens tot half oktober duren. Maar ik zet het hier op ‘papier’… Als er dan geen verandering is en we nog steeds tegen dat tempo sms’n en telefoneren dan stel ik daar de grens. Geen gezever, geen gedoe maar gewoon een eind aan al deze interne opstapeling van ‘graag zien en er niets mee doen’. U mag me op mijn woorden nemen!

11:36 | Commentaren (3)

Commentaren

Goed gezegd Miss Ik wou dat ik dit aan een vriendin als raad had gegeven... Jij kan 't echt goed verwoorden...

Trouwens, ik zit in uw situatie nu... De moment dat we begonnen babbelen toen een hele tijd geleden... HET SUCKT GEWELDIG

Gepost door: Daphné | 08-08-08

Je hebt groot gelijk! Mooi verwoord hier. Een mens verdient duidelijkheid, verdient graag gezien te worden én er iets mee te kunnen doen!

Gepost door: Life is a dance | 08-08-08

you go miss!! x

Gepost door: casper | 11-08-08

De commentaren zijn gesloten.