13-12-08

Nog even...

Twee weken ziek (en thuis) en het zou weer iets van lange duur kunnen worden, vertelde de dokter me...

Dat het dan onverantwoord is dat ik vandaag tien mensen op bezoek laat komen... Reünie van de reis... I know, maar 'neen' zeggen staat zelden in mijn woordenboek.

De laatste dagen zijn ergens ook weer typische miss-dagen. Genoodzaakt om binnen te zitten (en toch met duizend dingen bezig, ja, i know, ondanks het ziek zijn)... Maar veel tijd ook weer voor 'mijn hoofd'. (ik zie er sommigen van jullie al in een paniekreactie naar grijpen).

De stilte werkte haast oorverdovend de laatste week. Stilte, van hem naar mij toe en ook andersom. Gewoon, even tijd, even ruimte, zonder dat het uitgesproken werd, ik geef ze hem...

En dan, vrijdagavond denk ik: wtf. Ik sms gewoon.

'ik mis je x'

Een half uur later kwam zijn 'ik u ook x'

En dan even later gaat de telefoon. 'Hallo'... - 'Hallo...' en we lachen beiden.

Anderhalf uur... een mens zegt grappige en vree schone dingen in die tijd.

We groeien... zoveel is zeker. We leren vertrouwen, ook zoveel is zeker. We 'dromen' in alle bescheidenheid en zonder die toe te meten aan elkaar (voorzichtigheid, weet je wel). Maar al die gedachten zijn eigenlijk voor ervoor of erna want in de tijd dat we elkaar horen zijn we gewoon onszelf en genieten we van elkaar, van dat moment, van die gesprekken...

Hij die dacht dat ik stil was omdat ik het allemaal moeilijk had met de omstandigheden en 'het duurt te lang'... en ik die zei, na heel lange stilte... neen... Het is anders. De stilte was er deze week omdat jij ruimte nodig had. Ik weet dat het komt... in jouw tijd en ruimte.

Vandaag schrik ik van die woorden... zou ik dan toch evolueren?

In 2009 wordt alles anders...

13:08 | Commentaren (2)

Commentaren

Bij mij ook! :-)

Gepost door: Life is a dance | 13-12-08

Reken maar, Miss, dat je evolueert..!


Gepost door: Dartel | 18-12-08

De commentaren zijn gesloten.