27-03-09

En even staat alles stil...

egon schiele

 

Een donderdagavond...

Verontwaardigd over de hele dag, stress op het werk, dingen die je gezegd worden over 'hem' die je nauw aan het hart ligt en ik flipte... Duizend vragen, nog minder antwoorden en de stilte voelde nog akeliger aan dan in de gevochten minuten van de gepasseerde dagen. Dan lijkt het even of alle grond zakt nog meer onder je voeten weg, word je helemaal turelure op 'nieuws' dat je wil uitpraten, bespreken met hem... bij wie het muisstil is. En ik, ik kan zo moeilijk 'loslaten'.

Een vriendin aan de lijn die haar deel vandaag ook had gehad en die me terug belde na een telefoongesprek van anderhalf uur: 'iets eten'?

Dus zaten we, met twee glazen 'zware' rode wijn (de serveerster lachte en begreep dat we iets weg te spoelen hadden) te keuvelen tot mijn gsm ging. Beste vriend. Hey, kom maar langs, wij hebben net iets besteld om te eten.

En zo geschiedde. Hallo: dit is Y. Dit is Z. En je praat en keuvelt, drinkt...

Vriendin wordt moe en vertrekt, huiswaarts. En vriend zegt: nog ene drinken? Tuurlijk denk ik dan. (Miss plakker is my second name).

'En?', zei ik, 'what's up?'... (Eigenlijk vraag ik hem dat nooit en ik weet in godsnaam niet waarom ik het deed, maar iets gaf me dat gevoel)...

Hoe leg je uit hoe groot het kippenvel is als je de tranen in de ogen van je vriend ziet? Hoe leg je uit wat er in een ogenblik allemaal door je hoofd schiet wat de reden er van kan zijn... Die flits lijkt een eeuwigheid te duren.

"X (een vriendin die ik via hem ken) heeft leukemie..."

 

 

 

 

 

 

Een gapende leegte kijkt ons allebei aan... Tranen in de ogen die je probeert weg te slikken maar je ziet je spiegelbeeld aan water in de ogen van die vriend... En vanmorgen en vanavond is in één knipoog vergeten en niets meer waard. De knop is 'om' about all that kind of idiotic fuss.

"Huh???" en je kijkt weer...

In een flits passeert alles... de kennismaking op de luchthaven, de nacht in het foute café met haar, mensen observerend en bekritiserend, de avond bij haar thuis, uitgenodigd voor een etentje, de keer een paar weken geleden op café wanneer zij zei: 'ik ben klaar voor kinderen... Wij zijn klaar voor kinderen...' en ze me zei, toen ze wist dat ik het moeilijk had: 'als je wil praten, ik ben er voor je'.

Leukemie... wat een naam eigenlijk voor zoiets vreselijk... En plots staat alles stil. Plots is hij verleden tijd en kan hij, wat mij betreft verhuizen naar de maan... Plots... 'leukemie'... F***!

02:30 | Commentaren (1)

Commentaren

Ik wens...
... dat het mag goed komen,
dat ze kan vechten en...

... dat het mag goed komen...

Gepost door: Kaajee | 27-03-09

De commentaren zijn gesloten.