20-04-09

R U S T

rustHet weekend begon rustig. Tijd voor mezelf dacht ik en geen afspraken gepland. Maar de dingen lopen hier zelden zoals ze zich in mijn hoofd van te voren afspelen, ook dit weekend was niet anders. Vrijdag vulde zich met werken en na het werk een onverwacht etentje, onverwachte huisbezoeken, onverwacht  badkamermeubels en kranen bekijken en rust, die nodig was.

 

Laat gaan slapen is de macht der gewoonte die nog steeds niet afgeleerd is. Woelen in je bed en nog steeds geen houding weten te vinden. Zaterdagmorgen op tijd opgestaan. Alle taken die moesten uitgevoerd worden zaten in mijn hoofd. En dan is ‘hij’ er… via de computer, mijn ondertussen bijna gehaat communicatief medium… en ik denk: ‘komop, je staat sterk in je schoenen vandaag, probeer het één keer’.

 

Schuifelend begin je dan communicatie. Als ik kousen aan mijn vingers had was het op ‘kousevingers’. Maar ik was vooral de luisterende factor want hij praatte… of moet ik zeggen ‘typte’. Zeggen wat er van binnen allemaal zit en wie of wat heel je houding bepaalt is voor niemand evident en – zonder iemand te willen aanvallen – voor een man al helemaal niet. Dus ik luisterde (of las).

 

‘Gaan we vanavond iets drinken?’, stelde ik voor. Ik wou dit los trekken van de computer en anderzijds wou ik eindelijk eens zeggen wat er bij mij binnenin allemaal vast zit en wou ik ‘mijn verhaal’ eens doen, wetende dat hij nu naar me zou luisteren. ‘Vanavond kan ik niet, maar morgen?’. ‘OK’.

Het gras werd gemaaid, de oprit geveegd en ergens had ik het gevoel dat dan al een grote last van mijn schouders was gevallen. Ik zakte in mijn zetel, blij van hoe de zaterdag zich had voltrokken. Maar de rust was niet voor lang. Een vriend in nood belde: auto weggetakeld, vriendin in het ziekenhuis (lees 2 posten terug) en iemand nodig om te touren doorheen de stad. En miss zou miss niet zijn als ze zoiets evident vindt in de gitzwarte nacht. Dus reden we richting politiebureau en richting dépannage. Hij 230 euro armer en ik terug onderweg naar huis. Eten dacht ik, ik moet nog eten.

 

Daar ging de telefoon weer. Een vriendin met de vraag of ik niet binnen kwam. Auto 180° draaien en weer onderweg. Enkele frietjes later, een zatte echtgenoot die thuiskomt van zijn voetbalmatch en de slappe lach die ik daarvan kreeg (zatte mannen, het is bijzonder geestig soms)… terug naar huis. Rustig weekend had ik gezegd?

 

Zondagmorgen moest ik uitzonderlijk op het werk zijn. Met een hoofd van hier tot in Tokyo (i needed rest, remember – zonder een druppel gedronken te hebben maar met weken slaaptekort waar ook vannacht geen verandering in had gebracht), hees ik mezelf naar ginder. Vervolgens nog een afspraakje, puur geregel. Ok, dacht ik en nu naar huis, even rusten voor vanavond. Wrong thinking miss want daar gaat de telefoon. ‘Heb je al gegeten?’… Euh… neen. ‘Zin in een hapje?’. Ik kan dan ook nooit neen zeggen dus zat ik een half uur later met goeie vrienden gezellig te eten.

 

‘We hebben een vraag voor je’, zei hij. Zij keek, niet wetend wat er nu ging komen en ik was ook wel verrast. ‘Ga je mee op vakantie met ons, naar Ijsland?’… (oef, dat wist ze wel) Euh… Kwestie van een mens te overvallen in een gepland rustig weekend: het kon tellen. Nog niets concreet, ik heb geen neen gezegd maar binnen dit en twee weken beslissen we. We’ll see.

 

Thuisgekomen had ‘hij’ reeds gebeld. Ik, die mijn gsm vergeten was in alle drukte, belde terug. ‘Brugge?’, vroeg hij. We spraken af op een parking langs de E40. Hij reed voor met de moto, ik erachter met de auto. Het had iets, zo achter elkaar richting Brugge. Daar aangekomen was het één en al file door een of andere betoging. Gezien we geen meter vooruit kwamen: ‘toch maar een zeetje?’… ‘ok’.

 

En toen zijn we elkaar even (symbolisch?) kwijt geraakt. Dat heb je als je in een menigte met twee verschillende voertuigen je weg probeert te zoeken. Gelukkig bestaat er telefoon en na enige kilometers hadden we elkaar langs een volgende parking op de E40 terug gevonden en dit maal reed ik voor en zat hij in mijn achteruitkijkspiegel.

 

Na parking gevonden te hebben, kozen we een restaurant direct in de buurt. Bijna vier uur hebben we daar gezeten, gepraat, geluisterd naar elkaar. Veel tijd om rond te pot te draaien hebben we niet gebruikt. Niet hij, niet ik. Ik ben tevreden in de zin dat ik alles in al mijn rust heb kunnen vertellen en ik weet zeker dat hij er ook zo over dacht. Jezelf op je gemak voelen bij de ander is nog nooit een probleem geweest en dat bleek ook nu niet het geval te zijn.

 

Terug naar de parking, betaalde ieder zijn ticket, of zo simpel bleek het niet te zijn. Zijn ticket werd geweigerd. En dan sta je daar… Ik stond daar maar te lachen… zo’n situaties zijn zo mooi besefte ik toen al. Hij stresste. Gelukkig stond er een noodnummer en kort erna stond er een ploeg om het probleem op te lossen. ‘Euh…’, stresste hij, ‘waar heb ik dat ticketje nu weer gestoken?’… Ik, lachend, keek naar de ploeg van dienst. De mannen konden er gelukkig ook mee lachen. Binnenzak, broekzak, rugzak,… alles werd opnieuw en opnieuw overlopen. ‘Heb je het niet gewoon in je portefeuille gestoken?’, vroeg ik hem. Hij wist het ineens ook weer, vond het ticket, duidelijk opgelucht. ‘Altijd naar je vrouwe luisteren hé’, zei de man van de noodploeg. Ik kon niet anders dan blijven lachen.

 

En daar gingen we, over de autostrade, hij in mijn achteruitkijkspiegel, doorheen de nacht. Het had nog iets meer dan in het heengaan. Waar onze wegen scheidden kwam hij naast me rijden en toeterde.

Zoveel gezegd, zoveel gesproken. Pas dan, in die rusttoestand, begin je ook van alles te denken. Maar ik laat ook weer los. De vraagtekens zijn er, de dingen die ik er nog aan wil toevoegen ook. Maar die zullen er ten gepaste tijde nog wel van komen. Voorlopig hou ik het rustig. Laat hem maar contact zoeken. Er is zoveel gebeurd dat ik mijn waarschuwingslampjes heb branden.

 

Ik herinner me zijn zin tijdens onze babbel: ‘blij dat je terug bent’… en ik glimlach er nu om.

15:41 | Commentaren (3)

Commentaren

Hallo,

Ik zit in mijn laatste jaar communicatiewetenschappen aan de KuLeuven en voor mijn thesis ben ik op zoek naar mensen die bloggen of geblogd hebben. Mijn onderzoek gaat over de motivaties die vooraf gaan aan het bloggen.

Heb je deze of volgende week ergens een uurtje de tijd voor een interview? Het zou me veel vooruit helpen.

Alle informatie wordt vertrouwelijk en anoniem behandeld.

Je kan me bereiken op tom[dot]vingerhoets[at]student.kuleuven.be

Alvast bedankt,
Groeten,
Tom Vingerhoets.

Gepost door: Tom Vingerhoets | 20-04-09

Mooi...
... om te lezen...

Gepost door: Kaajee | 22-04-09

Die laatste zin Awel die deed mij iets zie (om zijn eenvoud). Lang geleden dat ik hier was. Ciao

Gepost door: ekfad | 23-04-09

De commentaren zijn gesloten.