20-05-09

telefoon

tweeHet is avond en na allerlei werkverplichtingen en aansluitende activiteiten die ik zelf vastgelegd had, ben ik eindelijk thuis. Zittend in mijn zetel , kijkend naar wat tv met het bord eten voor me dat ik net tot mij genomen had, gaat de telefoon. Ik loop er naar toe en denk: ‘mijn moeder’. ‘Hallo’… en het is stil aan de andere kant van de lijn en er wordt gezucht. Hij…

Het verbaasde me in die seconde omdat ik besefte dat het automatisme eruit was. Wij die bijna alle dagen belden voorheen. Wij die onze sms’n drastisch, als een soort vanzelfsprekendheid, hadden doen ophouden te bestaan of tenminste gereduceerd tot een strikt minimum… Hoe vaak heb ik niet die telefoon horen overgaan die eerste dagen en gedacht: ‘hij’... Ik was het zo gewoon, dat het me moeite kostte dat los te laten. En ik praat heus nog wel genoeg met mezelf om te zeggen: ‘Neen, je belt hem niet. Neen, je smst niet’. Dat lukt me, met moeite.

En daar hing hij dan, stil te wezen en ‘hallo’ te zeggen op mijn ‘hallo’… De stilte maakte al snel plaats voor het praatje waar we zo goed in zijn. De dagdagelijkse dingen, die hele eenvoudige dingen maar met het grootste gemak zodat het opvalt dat ze effectief bestaan. Ik zou op dat moment bijna mijn oor koesteren met zijn stem erin maar ik moet me tegenhouden.

Zaterdag was een ontzettend fijne, gezellige dag geweest. Zaterdag was afspreken, samen winkelen (jawel, hij winkelt graag), kuieren door de stad, op zoek naar dingen voor beide… Winkel in, winkel uit, terrasje doen, wandelend door de stad en af en toe een winkel nog, cafeetje waar we samen licht aangeschoten buiten kwamen (twee duvels en twee ‘bollekes’ doen iets met een mens als het te snel gaat)… Samen eten (lekker eten), samen naar de auto en naar mij thuis rijden en samen in de woonkamer, pratend, drinkend, sigaretje rokend buiten en afscheid… En dat gelukzalig gevoel dat het gewoon fijne momenten zijn, zonder enige moeite van beide kanten. Al snijdt het ook wel, al vraagt het genoeg introspectie en praten met mezelf: ‘Niet gaan zweven, weet wat er niet is, weet dat je neus in een andere richting moet staan’… Maar het hart en het hoofd zitten nog niet in dezelfde richting, hoe hard ik ook met mezelf praat. Soms, en dat zeg ik alleen hier, zou ik hem even wakker willen schudden…’Hallo, HIER zit ik en waarom zie je me niet’… Maar ik ben oud genoeg en trots genoeg om te weten dat het geen zin heeft. Ze mogen je prachtig vinden… het heeft geen zin en dus geniet ik van de momenten die er zijn.

Zo ook van de babbel aan de telefoon. Van de humor die er door geweven wordt, van dat goed gevoel van elkaar ergens gevonden te hebben (en ook weer niet – i know). Van het idee dat hij wou gaan lopen en van het feit dat ik hem daar wat meer over kon vertellen. Hij die niet wist dat ik drie keer per week loop (al is het de afgelopen weken niet gebeurd). Van het feit dat mijn loopmaatjes stuk voor stuk hebben afgehaakt en ik er al lang weer zo’n goesting in heb… Van de afspraak die al vastlag voor komende zaterdag om af te komen naar zee (ik ga me daar een paar dagen terug trekken) en daar samen te beginnen lopen. Van een vriendschap die ondanks al wat er al gebeurd is, blijkbaar niet stuk te krijgen is…

Ergens in mijn binnenste denk ik: moet ik niet loslaten, weglopen van… ? De weinigen die het weten in mijn omgeving begrijpen me niet… Maar waarom weglopen van iets wat je goed doet, zij het af en toe met moeite omdat je niet helemaal met dezelfde verlangens naar elkaar kijkt…  Ik hoop alleen dat ik alles van binnen kan laten zitten…

10:23 | Commentaren (1)

Commentaren

Hallo Miss

Bij dit stukje dagen me geen woorden - enkel stilte, vandaar de late reactie. 'k Ben hier ondertussen alweer enkele keren langsgeklikt ;o)

Ik hoop dat je het okee stelt.

Warme groet

Gepost door: Dartel | 02-06-09

De commentaren zijn gesloten.