26-07-09

De nacht

jump3u54 – Ergens in het holst van een zaterdagnacht.

Soms zijn er van die zaterdagen die op je af komen en waarvan je je niet eens afvraagt hoe die verlopen zal. Zonder vragen de zaterdag tegemoet.

Je wordt wakker gebeld en moet van ver komen om je stem wakker te krijgen en je bent blij dat videofonie zijn intrede nog niet heeft gedaan in je huis. Je draait, je lacht… ‘Tot vanavond’. Klaar voor de zaterdag duikel je in je bad.

Je komt de dag door met dingen te regelen, even op je zetel te liggen, je loopgerief aan te trekken en in je auto te springen.

Ergens op een atletiekpiste weet je dat je terug begonnen bent, daar waar je al zo lang hebt stil gelegen. Terug die benen vooruit en ‘just go’. ‘Hij’ loopt op diezelfde piste, in zijn eigen tempo en ergens zegt die gedachte alles. In dezelfde cirkel maar niet op hetzelfde tempo.

De zon verwarmt de avond en de douche werkt verfrissend. Samen aan tafel met een uitstekende wijn uit mijn wijnkelder met een avondmaal dat hij met de nodige zorg heeft voorbereid. Aperitieven met daarbij heerlijke olijven, kazen, noten en een fijn gesprek als hoofdgerecht en ergens erna met de grootste moeite nog een dessert.

En ergens keert het. Ergens keert mijn hart op een moment dat ik me nu zelfs niet meer herinner. Dan zit je daar… En dan voel je het knijpen in je keel. Je vecht en je zoekt afstand. Afstand omdat je soms gewoon weet dat je dat pad moet nemen om morgen gelukkig terug wakker te worden. Je vecht met je hart in je keel en met je lippen op cijferslot en je vergeet elke mogelijke combinatie.

Saved by the movie.

Je kijkt, je voelt, je weet en strekt je blote voeten op de zetel. En er komen woorden die je op dat moment ook niet meer verwacht maar waarin je enkel een vaagheid vindt waarvan je niet weet hoe ze scherp te stellen. Maar je weet… ik weet… en ik weet dat hij het niet zegt maar het ook weet dat ik het weet…

Je trekt je schoenen aan, je neemt je spullen en in het holst van de nacht met een verlicht bushokje aan de overkant verlicht je deze zijde van de straat met een druk op je autosleutels. Terug naar ‘thuis’.

Wat volgt zijn witte lijnen die netjes afbakenen waar je al die tijd naar op zoek was. De weg achter en voor je heeft een intens mooi gevoel in zich. Asfalt heeft nog nooit zo zinderend rustig aangevoeld.

The letting go…

04:12 | Commentaren (5)

Commentaren

Nou nou Dat is nog eens een mooi stukje zie!
Ik zie de nevel al voor mij hangen, gedachten die verdampen op een warm wegdek.

Gepost door: Ekfad | 26-07-09

...
...

Gepost door: Kaajee | 26-07-09

one day... op een winterse regendag zal ik gans je blogje eens moeten doornemen... internet verdween een jaartje en komt weldra terug...

Gepost door: tilde | 27-07-09

mooi gevoel daar!

Gepost door: spook | 29-07-09

** En? was de herinnering aan de weg de dag nadien ook nog rustgevend?
Of begon je te zoeken naar de weg terug...

Gepost door: Bibien | 03-08-09

De commentaren zijn gesloten.