28-08-09

Ik en mezelf

Toen ik klein was had ik een overvolle agenda. Mijn dagen waren helemaal zo gepland dat ik én naar de turnles (die ik haatte) én naar de muziekschool (accordeon en gitaar en notenleer), én naar de typles (210 aanslagen per minuut) én naar de chiro en naar school ging en de hele bibliotheek ook nog las. Van hier naar ginder en ik heb geen minuut gedacht: 'en nu stop'.

In mijn hogeschooltijd was dat niet anders. Duizend en één dingen altijd te doen. Zo zat ik maandagmorgen in de les, na het zoveelste 'weekendje weg' en amper een oog toegedaan dat weekend en  hadden al die medestudenten zoiets van: 'ben jij nu wééral weg geweest'. En ik genoot, met volle teugen van dat volle leven waar ik duizend en één dingen kon en wou doen.

Je werkt, je verbouwt, je studeert fulltime nog bij en daarnaast volg je nog avondlessen en je weet het allemaal niet meer zo goed. Rust is wat je wil daarna. Dus neem je die en besef je dat je nog tal van dingen doet voor een ander. Met plezier, dat wel en met de nodige creativiteit, maar het gevoel dat het er allemaal 'bij' komt.

En out of the blue kwam het daar in één keer weer deze week. Ik wil "me-time". Ik wil tijd voor mezelf en die creativiteit helemaal terug botvieren. Dus zocht ik een paar dagen en vond ik het. En dan krijg je die dilemma's: WAT moet ik nu in godsnaam kiezen want plots had je keuzes in overvloed... I want it all.

Ik dacht, wikte en woog en belde even rond. Dat wat ik héél graag wou doen was al volzet. Al maakte het het kiezen niet eenvoudiger. Ik kan dan serieus wat rondjes lopen in mijn hoofd voor ik eruit ben. Maar de finish is bereikt. Volgend jaar is de week gevuld met opnieuw kleding volgen: patronen tekenen, kleren maken... met de groep van twee jaar geleden (toen het auto-ongeval en de nekklachten stokken in de wielen staken). Benieuwd naar die gezichten over twee weken als ze mij terug zien.

Maar dat was niet genoeg. Ik heet miss abnormalia, ni waar. Morgen ga ik richting academie om me in te schrijven voor twee keer per week portret- en modeltekenen. 

Yeah! Het voelt goed eindelijk terug die energie en die 'wil' te voelen. Zonder het van iemand te laten afhangen, zonder mensen nodig te hebben om... Ik wil terug nieuwe mensen ontmoeten, één zijn met dat model en mijn tekenpapier... Ik wil, ik wil, ik wil...

Mijn lijstje van 'what to do' is bijlange nog niet verkleind met deze keuzes... Maar alles beter dan te kijken en te blijven kijken op de overvolle strijkplank en er me toch maar niet aan te zetten en avond na avond andere dingen te doen die je eigenlijk geen stap verder brengen... (wat welkom zou zijn: een tuinman, een kuisvrouw een opruimster van dienst en een automatische strijkmachine)

Me-time!!!

P.S. (iemand een naaimachine in de aanbieding)?

00:47 | Commentaren (2)

21-08-09

the good thing

Ik ben terug aan het lopen

actief

alleen

tis te zeggen

even terug met Evy

(ondanks haar (vree!) slechte muziekkeuze)

onder de bomen, langs het water

soms zelfs haast in het donker

maar ik ben terug aan het lopen

met mezelf, mijn hoofd

zonder het af te laten hangen van iemand anders

de excuses waren legio

en nu

nu doe ik het alleen

in alleen ben ik goed

en ik bijt

af en toe op de tanden

niet langer op de knie (dankzij de nieuwe schoenen van vorig jaar mét loopbandtest)

maar ik hop hop hop

en kom daar

héél even los

los van mezelf

en verenig me met mijn ritme

mijn hartslag en mijn ademhaling

nog even met Evy, die was nodig om terug op gang te geraken

en na dertig keren (bijna)

terug met de eigen muziek van de Ipod (de beste investering van 2009)

rust

rust

rust

actief dan wel

en af en toe schrik ik op als een schichtig dier

wanneer er me eentje langs achter roept: 'opgelet'

de kerel wou gewoon passeren

en ik loop, keurig drie keer per week,

op zoek en weg van mezelf

héél even toch

21:33 | Commentaren (4)

17-08-09

Schild-pad

schildpadEn je probeert los te laten door stappen te ondernemen. Daar zit je dan, met de witte wijnfles aangestoken op je salontafel in een zetel met een gesprek waarvoor geen gezamenlijke fond blijkt te vinden te zijn... weg te draaien van de ogen van een ander met een hart dat een frigo is. Ik ben een schild-pad.

De zondag was moeilijk geweest. De zondag was er een van te kijken en te beseffen dat loslaten echt niet makkelijk is. Loslaten is het proces waardoor ik tegen de zondag heb gevochten. En dan sta je daar oog in oog met wat een hoogdag zou moeten zijn en het enige wat je op het einde van de dag kan doen is lopen. Kilometers lopen in een opbouwend ritme, weg van dat hart dat verkrampt in je zetel en weg van 'hem' die je eigenlijk toch altijd mee bij je draagt, zelfs wanneer je de heuvels oploopt en wanneer je onder het dansen van de bladeren naar adem hapt. 

De zondag is vrienden die op bezoek komen een een huppelende peuter die mijn naam schalt en de telefoon die gaat... 'Hi'... en binnensmonds vloeken dat je moet zeggen: 'ik heb volk, kan ik je later terugbellen' omdat je weet hoe gelukkig je wordt van die andere... Maar het is loslaten. Ook daar in dat korte moment.

De zondag is hem doorkomen en in de duisternis de telefoon horen gaan, voorafgegaan door een paar sms'n en praten zoals alleen ik en hij dat zo goed kunnen. Glimlachen om wie aan de andere kant hangt... een vree schoon gevoel.

Zondagavond laat is iemand ontmoeten en beseffen dat je moet loslaten... Vechten tegen jezelf, tegen je open te stellen en af te spreken voor de avond erna (na veel vijven en zessen mijnentwege. Ik ben een schild-pad)...

Ergens in de namiddag wist je al dat het fout ging toen de gsm over ging en er de boodschap van 'hem' stond: 'Thanks 4 being there for me. X'... En je beseft dat vanavond met die ander geen zin heeft... Loslaten wordt moeilijk met zo'n gesmste zinnen...

Daar zit je dan, met de witte wijnfles aangestoken op je salontafel in een zetel met een gesprek waarvoor geen gezamenlijke fond blijkt te vinden te zijn... weg te draaien van de ogen van een ander met een hart dat een frigo is. Ik ben een schild-pad en ik geraak zo moeilijk weg van de ander...

23:47 | Commentaren (3)