22-01-10

Van slag

tearsEn ik huilde…

Ik huilde vanmorgen. Ik huilde vanmiddag. Ik huilde vanavond.

Op een morgen waar je vertrekt zoals de meeste ochtenden. Op de baan, in de blikken chaos van het verkeer. Sinds die ene dag, drie jaar geleden, ben ik nooit meer gerust in de wagen. Ik rij met een hart dat nooit meer honderd procent op zijn plaats zal zitten in het verkeer. Gevaarlijk weer deed me vorige week nog aan beste vriend vragen of hij wou rijden met mijn wagen…

En dan sta ik daar vanmorgen… Op een van de drukste kruispunten van België… Met adrenaline door mijn hoofd, mijn aderen, mijn keel en mijn flanellen benen en hulpeloos greep ik naar mijn hoofd. Alsof ik even alleen op de wereld stond en alles in een draaimolentje om me heen bewoog…

En ik huil weer, kleine tranen dit keer…

Daar stak mijn auto dan, onder de jeep voor me die abrupt tot stilstand was gekomen toen een politieman het verkeer bleek te regelen en dat in mijn zicht niet duidelijk was geweest… Auto 1 stopte, auto 2 remde en auto 3, zijnde ik, remde ook, schoof en plooide mooi onder de jeep…

En daar sta je dan, grijpend naar je hoofd en een wereld rond je die even onder je voeten wegduikt.

Dat het materiële schade is, jawel…

We reden de auto’s langs de kant en ik, de enige dame, volledig van slag. Papieren invullen, verzekering bellen en dan komt die ene vraag: ‘Gaat het mevrouw?’

Ik huilde vanmorgen. Ik huilde vanmiddag. Ik huil ook weer nu…

Alles komt dan weer boven van toen. Alles wat telkens van binnen in een bang hartje opgesloten zit komt er vandaag weer allemaal uit…

Het gaat me niet om de auto, al zijn zo’n kosten nooit welkom en kan ie nog gerepareerd worden…

Woensdag was ik jarig… na twee maanden stilte stuurde hij me een sms: ‘Gelukkige verjaardag x’…

En op dagen als vandaag sleurt het ene het andere mee… Wat had ik het fijn gevonden naar hem te kunnen bellen, mijn verhaal te doen, zonder verwijten naar mijn hoofd geslingerd te krijgen (wat de hele dag thuis gebeurde toen ik daar moest wachten op een vervangwagen)… Gewoon die rust, gewoon even die babbel en dat verzet en even lachen met die idiote miserie… Ik stuurde hem een sms: ‘belbaar?’… en voelde me instant zwak. Ik ben blij dat hij niet antwoordt…

En ik huilde vanavond.

23:09 | Commentaren (2)

Commentaren

Huil maar, Miss.. Het is huilbaar..
Wat er uitgehuild wordt, is toch al dat..

Veel sterkte, ik lees je als een straffe madam.

Gepost door: Dartel | 24-01-10

... Ik wens je veel kwetsbaarheid toe...

Gepost door: Kaajee | 24-01-10

De commentaren zijn gesloten.