27-01-10

Spannend...

4u25 's nachts en ik lig in een vreemd bed en ik lig wakker. Ik lig ook alleen in bed. Maar in de kamer, aan het eind van de gang ligt een klein meisje te slapen... Een meisje dat straks grote zus zal zijn. Ik weet samen met de ouders wat er op komst is. Voor al de anderen is het nog een verrassing.

Dus lig ik hier, in het bed van mijn neef (die meer mijn broer is) en zijn vrouw, wakker... met op het einde van de gang dat kleine meisje dat straks wakker zal worden en nu nog niet beseft wat er allemaal te gebeuren staat. 

Rond 2u zijn ze vertrokken... Het wordt een lange nacht en mogelijk ook een lange dag... Vol wachten, vol spanning.

Die knuffel die ik haar gaf net voor ze vertrokken die vergeet ik nooit meer. Die omhelzing die net iets langer duurde en die zonder woorden zoveel zei... Dat moment en dit wachten doorheen de nacht... Ik koester die herinnering ongetwijfeld mijn hele verdere leven.

Ik hou mijn handen van de gsm gezien dit hun moment is... Maar ik ben benieuwd naar dat verlossende berichtje of telefoontje en tevens naar de blik van dat kleine meisje op het einde van de gang morgenvroeg als ik er ben om haar grote zus-tijdperk aan te kondigen...

Geslapen zal er niet meer worden als ik mezelf een beetje ken. Maar dat schoon gevoel dat ik nu al heb zal de komende uren alleen maar groeien. Nieuw leven, zo dichtbij... spannend.

04:50 | Commentaren (2)

22-01-10

Van slag

tearsEn ik huilde…

Ik huilde vanmorgen. Ik huilde vanmiddag. Ik huilde vanavond.

Op een morgen waar je vertrekt zoals de meeste ochtenden. Op de baan, in de blikken chaos van het verkeer. Sinds die ene dag, drie jaar geleden, ben ik nooit meer gerust in de wagen. Ik rij met een hart dat nooit meer honderd procent op zijn plaats zal zitten in het verkeer. Gevaarlijk weer deed me vorige week nog aan beste vriend vragen of hij wou rijden met mijn wagen…

En dan sta ik daar vanmorgen… Op een van de drukste kruispunten van België… Met adrenaline door mijn hoofd, mijn aderen, mijn keel en mijn flanellen benen en hulpeloos greep ik naar mijn hoofd. Alsof ik even alleen op de wereld stond en alles in een draaimolentje om me heen bewoog…

En ik huil weer, kleine tranen dit keer…

Daar stak mijn auto dan, onder de jeep voor me die abrupt tot stilstand was gekomen toen een politieman het verkeer bleek te regelen en dat in mijn zicht niet duidelijk was geweest… Auto 1 stopte, auto 2 remde en auto 3, zijnde ik, remde ook, schoof en plooide mooi onder de jeep…

En daar sta je dan, grijpend naar je hoofd en een wereld rond je die even onder je voeten wegduikt.

Dat het materiële schade is, jawel…

We reden de auto’s langs de kant en ik, de enige dame, volledig van slag. Papieren invullen, verzekering bellen en dan komt die ene vraag: ‘Gaat het mevrouw?’

Ik huilde vanmorgen. Ik huilde vanmiddag. Ik huil ook weer nu…

Alles komt dan weer boven van toen. Alles wat telkens van binnen in een bang hartje opgesloten zit komt er vandaag weer allemaal uit…

Het gaat me niet om de auto, al zijn zo’n kosten nooit welkom en kan ie nog gerepareerd worden…

Woensdag was ik jarig… na twee maanden stilte stuurde hij me een sms: ‘Gelukkige verjaardag x’…

En op dagen als vandaag sleurt het ene het andere mee… Wat had ik het fijn gevonden naar hem te kunnen bellen, mijn verhaal te doen, zonder verwijten naar mijn hoofd geslingerd te krijgen (wat de hele dag thuis gebeurde toen ik daar moest wachten op een vervangwagen)… Gewoon die rust, gewoon even die babbel en dat verzet en even lachen met die idiote miserie… Ik stuurde hem een sms: ‘belbaar?’… en voelde me instant zwak. Ik ben blij dat hij niet antwoordt…

En ik huilde vanavond.

23:09 | Commentaren (2)

10-01-10

Geheime aanbidder

secret-admirerIk ben van nature niet zo'n nieuwsgierig iemand. Sommigen verwijten me dat wel eens. Een gat in mijn geheugen en een gebrek aan nieuwschierigheid werkt bij menigeen op hun systeem gezien je dan te weinig informeert of niet de juiste vragen stelt op het gepaste moment.

Als er dan mailtjes in mijn mailbox belanden van een geheime aanbidder voel je dat enerzijds ook. Er gaat dan toch iets door mijn hoofd van: 'pffff... welke flauwe plezante rammelt er hier met mijn voeten'. Anderzijds flikkert er een lampje in je bovenkamer, verschijnt er toch een beperkte glimlach op je gezicht en denk je: wat zou het... Mogelijke kansen moet een mens niet in de kiem smoren vooraleer ze nog maar gekend zijn, dacht ik bij mezelf. Bij het begin van een nieuw jaar moet je zulke dingen sowieso even hun eigen leven laten leiden, wat ik dan ook deed.

Mail 1 en 2 las ik na elkaar gezien ik die dag niet om de vijf minuten mijn mails checkte (af en toe ben ik daar schuldig aan). En dan lees je die vier zinnen die eigenlijk er los over zijn... Kussen, strelen, glorieus lichaam zijn maar enkele kernwoorden die genoeg zeggen... 'Pardon?', dacht ik toen bij mezelf. En weer zo dat gevoel van: 'wie rammelt er hier mee?'.

Geloof me als ik u zeg dat mijn voeten niet van de grond gingen en mijn hoofd niet tussen de wolken ging vertoeven van zo'n woorden. Dus was ik weer de coole ik die even to the point antwoordde. Niet zonder gevolg natuurlijk... Weer een mail. Zucht. Ik was nog geen info wijzer over wie aan de andere kant van het scherm zat. Hij was 'zwaar onder de indruk van me'...

Op zo'n momenten begin je bang te worden. Bang dat het de foute kerel is en bang over wie het zou kunnen zijn. Dan duiken er een paar personen op die je kent en denk je: oh neen he, laat het niet waar zijn. Voornamelijk om de ongemakkelijke zakelijke situaties die het zou veroorzaken. Anderen zie je er niet toe in staat, of toch? Je merkt hoe hard je bovenkamer op de loop gaat en je merkt ook zelfs wie je, daarvoor totaal onbewust, toch ergens in je hoofd steekt.

Hij zou me zien in de komende twee weken en daarna wel laten weten wie hij was. Ik zou miss niet zijn als ik met zo'n afspraken geen genoegen nam en dat ik geen afspraken wenste te maken met iemand van wie ik niet weet welk gezicht er achter schuilt. Twee weken gaan mailen met iemand, laat staan de manier waarop hij dat telkens deed, zag ik helemaal niet zitten. Ik heb genoeg spelletjes gespeeld in mijn leven, althans dat is toch de balans die ik in 2009 wist op te maken, dus kaarten op tafel kerel.

Mijn boodschap viel niet in dovemansoren. He confessed... En ik... Ik zat daar met mijn mond vol tanden, snapte het in geen honderdduizend jaar en had zoiets van: gemeenetni! (maar dat zei ik uiteraard niet). Mijn boodschap was kort: 'ik val niet voor je'. Meer woorden kunnen aan zoiets heus wel vuil gemaakt worden maar dat leek me allerminst verstandig...

Nooit heb ik een fatsoenlijk gesprek met hem gehad (laat staan een gesprek). Zijn vrouw (jawel!) en hij liggen me langs geen kanten en dan dit...

Zucht! De verrassingen zijn de wereld nog niet uit. Als er prinsen zijn op het witte paard die in meer geïnteresseerd zijn als 'mijn glorieus lichaam' en ook iets met mijn inhoud kunnen doen: gelieve in de rij te gaan staan. Ik ben bezig nummertjes te maken in de hoop dat u talrijk opdaagt in 2010.

Lacht.

 

14:18 | Commentaren (8)

08-01-10

Een nieuw (spannend?) jaar...

new_yearDaar waar december woelig was wat het organiseren van het dagelijks leven betreft, is januari en het nieuwe decennium enigszins anders ingezet… en ook weer niet.

Thuiskomen van Afrika voelt toch een beetje anders dan van welk ander werelddeel dan ook. Of die paar weken Afrika me veranderd hebben is moeilijk te zeggen op zo’n korte tijdspanne maar binnenin voelt het toch zo. Een continent dat last heeft van de droogte, de daarbijhorende zengende hitte en het daaruit ontstane gebrek aan voedsel kruipt wel degelijk onder je vel of althans toch onder het mijne. Als ik schrijf ‘last’, dan is dat ook een weloverwogen keuze. Die stralend witte glimlach doet een mens nergens zoveel eer aan als in dit stukje wereld waar emoties puur zijn en waar hartelijkheid een woord is dat met recht en rede op een deurmat mocht prijken, mocht die er al zijn of mocht een deur er al zijn…

Stoffige woestijnrode wegen waar je uren op komt vast te zitten omdat enkele vrachtwagens zich naast elkaar vast reden in de modder, kinderhanden die grijpen naar je vingers om toch maar met zoveel mogelijk tegelijk met je mee te kunnen lopen doorheen het dorp zonder dat iemand ongerust is dat die ukjes voor een hele poos weg zijn, zingen en nagezongen worden in een taal die geen taal is, wuiven en wiegen en gebaren maken bij die liederen en kinderen die ik dagen erna in het dorp dat liedje nog hoor zingen wat bij mij dan weer de glimlach doet verschijnen, laatavondgesprekken met ‘Simon’ (de Afrikaan die nooit meer uit mijn hart verdwijnt, zo’n schone mens) en de ooh’s en aah’s die hij maakte en die voor eeuwig op mijn trommelvies zullen trillen bij de verhalen hoe onze koeien mechanisch gemolken worden (een koe die melk geeft is daar al een wonder) of hoe wij onze huizen isoleren tegen koude en hoe kippen hier in fabrieken hier eieren leggen…  U hoort het al: ik zou nog uren kunnen doorgaan maar Afrika valt niet in woorden, zonder gebaren, zonder mijn blik erbij uit te leggen.

Afrika zorgde er wel voor dat ik rust vond. Door het leven met de mensen daar, door alle dagen letterlijk in het stof te bijten vergat ik even wie ik was om mezelf daar heel hard tegen te komen. Zonder spiegel toch eindelijk nog eens je eigen ‘ik’ te zien… man, het doet deugd! Het is dan ook niet verwonderlijk dat december zoveel energie in zich had dat die moest opgebruikt worden. Mét een meer dan gezellig en intiem nieuwjaarsfeestje en dansen op de parketvloer tot in de vroege uurtjes als kers op de taart.

Een nieuw jaar, een nieuw begin maar ik zou miss abnormalia niet zijn wil ik toch net dan in mijn oude gewoontes vervallen: griep, jawel. Je probeert te gaan werken, kust niemand een fijn en gezond nieuw jaar zodat je niemand besmet het nieuwe jaar in stuurt maar door jezelf als een lijk doorheen die eerste uren van die nieuwe werkdag te sleuren help je ook niemand vooruit en dus trok ik weer huiswaarts en vocht ik even mijn eigen strijd.

Dat 2010 dan nog niets nieuws te bieden had, ook daar hebt u het fout. Zelfs vanuit je thuisbasis kunnen er onverwachte dingen op je af komen. Dus belandden er die dag ook mails van een geheime aanbidder in mijn mailbox. Met onomfloerste bewoordingen liet hij duidelijk merken wat hij het liefst wou in 2010. Gapend naar het scherm zat ik daar… Wie o wie??? Gezien ik het niet kon afleiden uit zijn woorden, noch uit zijn verlangens, reageerde ik, doch niet ingaand op zijn avances. Enige voorzichtigheid is altijd geboden. Er gingen zo’n paar mails over en ’ t weer. Aan spanning geen gebrek in die eerste januariweek!

Bent u ook benieuwd?

Misschien moet ik dat dan voor een volgende post houden J

16:00 | Commentaren (3)