27-02-10

abc van de voorbije dagen

abcOmdat het al even geleden is. Omdat er van alles en ook weer niets is gebeurd:

Het ABC van de voorbije weken…

Avonden als deze kunnen soms zo zot zijn. Dan lig je wat in de zetel, zie je iemand op tv en denk je: ik ga die mailen… Onder het motto ‘zot zijn is gezond’ was het een paar minuten later virtuele geschiedenis. Lang geleden dat ik die gezien had. Ben eens benieuwd of ik antwoord ga krijgen.

Bom zijn, dat zien mensen me in mijn omgeving nog doen – zo zeggen ze de laatste tijd vaak out of the blue en het blijft toch nog altijd even schrikken. Als ik mag kiezen en heel eerlijk zijn dan ligt het niet binnen mijn eerste idee van ‘ideale toekomst’. En ik heb ook niet de ambitie om in mijn eentje een buik te doen groeien en alleen te gaan bevallen (als ik het zou doen heb ik geen zin om anderen rond mijn bed te hebben staan, dan ga ik er ook alleen voor). Anderzijds heb ik als klein kind, zonder ooit voorbeelden van dichtbij te hebben geweten toen, altijd al gezegd dat ik zou gaan voor adoptie. Een mens wordt er niet jonger op en die witte prins… mja.

Chocopoeder van ‘den Aldi’ is de beste om warme chocomelk te maken! Die van mij was op en ik bracht die mee uit een andere winkel… Niet het zelfde en meer nog: ik drink al dagen geen warme chocomelk meer.

Donderdag was ik na een heel lange tijd nog eens in Brussel. Veel te lang geleden, zo voelde het alleszins toch aan. Ik hou van die stad en ik hou van de momenten die ik er ooit heb gehad. Over de middag even richting Zenne gewandeld en daar een frisse neus gehaald. Volgende donderdag moet ik er terug naar toe. Ik kijk er nu al naar uit.

Etentjes, ook dat is er tegenwoordig om de stress van het werk wat te doen minderen. Leuke tafelmomenten, van hoogstaand culinair tot een zalig bord pasta in een al even zalig gezelschap van vrienden, gelach en met een zalig overblijvend schoon gevoel achteraf.

Frida Kahlo y su mundo is één van de twee tentoonstellingen die ik normaal binnenkort ga bekijken in de Bozar… Al hou ik me op de achtergrond. Af en toe moet je weten aan wie je het initiatief moet laten… Benieuwd dus wanneer ik op een zondag nog eens door Brussel kuier.

Geven is me niet vreemd maar heel af en toe wil ik gewoon eens ‘krijgen’… Al zal dat wel gewoon aan het gevoel van de voorbije week liggen deze zin.

Hondensitten… het is eens wat anders op een zaterdag. De hond van mijn zus werd hier afgezet en ligt hier heerlijk te knorren met vier poten in de lucht. Lang leve de luie viervoeter!

J is de eerste letter van dat nieuwe leven waar ik op 27 januari mee heb naar mogen uitkijken. Een fijn meisje dat om 11u55 die dag is komen piepen naar haar eerste lichtbundel. Vandaag één maand oud en gisteren voor het eerst in mijn armen gesloten… Nieuw leven, het is me wat. Reactie van grote zus toen ik haar de telefoon gaf en haar papa haar vertelde: ‘je hebt een zusje’: ‘Is dat dan een meisje papa?’.

Kloppend hart in mijn keel. Soms. Heel af en toe en dan weer gewoon in ‘go-go-modus’…  Als je dan in het holst van de nacht klaarwakker naar de leds van de wekker ligt te staren… vervelend!

Liefde is een onderwerp dat moeilijk is en zal blijven. Zoveel is zeker. De reden: zie de letter O.

Malawi is de bestemming waar ik momenteel van droom. Door die vorige reis zit Afrika écht in mijn hart en kan daar blijkbaar geen ander continent me momenteel ten volle overtuigen. Enkel het budget moet nog eens berekend worden… Nog geen beslissingen genomen dus. Maar dromen en zuchten, tedoeme toch!

Naailes is er deze week niet van gekomen door Brussel en de trein die me in twee van de drie stations in deze stad bracht maar niet in dat station waar ik moest zijn en waardoor ik dus een uur later thuis was dan voorzien. Het paarse kleed waar ik al een half jaar aan bezig ben, vraagt nog zeker uren zwoegen en zweten en soms steekt dat toch wat tegen.

Onzekerheid is zoiets lastig. Wanneer kan een mens nu eigenlijk de dingen ‘weten’? Wanneer weet een mens of het niet tussen mijn oren zit maar het er effectief ‘is’. Damn, ik kan er zo hard niet tegen!

Problemen met het veranderen van operator voor internet, telefonie etc, maken me al weken horendol. Ik ga u alle onnozeliteiten besparen met die firma maar ik weet één ding: nooit meer verander ik nog eens. En als ik het wel nog eens doe, dan neem ik alles op en stuur het naar mister Quickie: ‘Administratieve vereenvoudiging, mijn g*t!’

Q-music is de favoriete muziekzender van mijn nieuwe collega (die door die keuze alleen al de minst favoriete collega is). Na jaren radioloos geleefd te hebben op kantoor djengelt er nu aan zijn computer de meest ergerlijke muziek aller tijden… Ik ben nog nooit zo blij geweest van alleen in een kantoor te zitten.

Radio Muezzin, een theatervoorstelling die ik gisteren zag. Hoe je in de Arabische taal ondergedompeld wordt in de evolutie die muezzins hebben gemaakt en hoe technologie culturele eigenheden zal terugdringen.

Shampoo is bijna op. Ik vond nog ergens een restje en het is iets dat ik altijd vergeet eens ik in de winkel ben. Ik hoop het te onthouden door hier te noteren.

Tietenmadam, dat is hoe mijn zus mijn beeldje, dat ik weken heb meegezeuld door Ghana in de hoop het heelhuids mee naar huis te brengen, noemde toen ze het vandaag na maanden voor het eerst zag.

Uitgaan zit er vanavond niet in. Dat komt niet alleen door de hond die hier nog wel even blijft maar de vrienden zijn gaan skieën, of zijn té zwanger, of zitten in volle afbraakfase van het nieuw gekochte huis of zijn te lui om uit hun zetel te komen wegens tevreden met dat gezin. En ik heb nochtans zin om op café te zitten…

Veel werk is wat er tegenwoordig mijn agenda doet vullen. Deze week zelfs een beetje te veel en te druk naar mijn goesting. Bevallingsverlof van een collega doet dat ook alleen nog maar toenemen. Als je dan een portie verantwoordelijkheid draagt en perfectionistisch bent dan is nonchalance van een andere collega een bijtende eigenschap.

Wc-verhaaltje: Toen vorige week zaterdag hier een klein jongetje van 3,5 een hele dag was om op te passen moest hij op een zeker moment naar de wc. Ik hielp hem even en wachtte even achter hem. Terwijl hij aan het plassen is kijkt hij mij aan en zegt: ‘Jij hebt een spleetje hé maar ik niet’… Probeer dan maar eens je lach in te houden.

X-factor: ik werk eraan!

Y is echt een letter waar ik niets bij kan verzinnen!

Zonder zorgen dan toch tot de laatste letter geraakt. Wetende dat er zich weer een alfabet zal afspelen in de komende dagen: I’ll be back!

20:15 | Commentaren (3)

Commentaren

Leuk om lezen...
Yoghourt? :-)

Gepost door: Kaajee | 28-02-10

Ah Kajee Dat is nog eens een idee:

Yoghurt: ik kocht er deze week. Gezond bezig weet je wel. En dan neem ik dat uit de koelkast en zie ik dat het volle yoghurt was. Dom, dom, dom. Ik was er zo zeker van dat ik 'magere' had genomen. Of hoe een fait divers plots een item kan worden op mijn blog...

Gepost door: abnormalia | 28-02-10

You will Be back. In mijn geval af en toe. Zorg alleen dat ge niet ontploft, bom vrouwen schijnennogal gevaarlijk te zijn.

Gepost door: Ekfad | 07-03-10

De commentaren zijn gesloten.