16-03-10

Proust en nostalgie

boutique-magasin-the-bruxelles-blesZoals het madeleinekoekje van Proust een vleug van nostalgie door je bovenkamer weet te jagen, zo wandelde ik gisteren met behouden pas doorheen Brussel. Brussel ademt zoveel herinnering dat het altijd ergens een beetje raar voelt om er terug te komen. Lang geleden was het. Sinds die laatste keer dat ik eruit wegreed. Dat was lang.

Tot er een paar weken geleden verandering in kwam. Een opleiding bracht me naar die stad waar ik ooit mijn hart verloor. Een stad die ik alleen al beminde omdat ik hem mocht beminnen... En daar stond ik dan. Kijkend naar de mieren die er hun vege lijf elke dag weer door jaagden in de hoop hun bankrekening te vullen. Ik stond er met een heel ander gevoel dan de dagdagelijkse pendelaar. Geen auto dit keer. Enkel de trein. Een ticketje 'nostalgie' aub.

Zondag ging ik weer met de trein. In het midden van een rustig gesprek met mijn compagnon keek ik naar buiten. Zucht... Daar stond het, nog steeds en mijn herinnering brak de conversatie: 'Kijk, het atomium', dat even snel weer scheen te passeren. Op zo'n moment staat een trein natuurlijk nooit stil. 

Wandelend per twee is sowieso iets dat me aan die tijd herinnert. De Zavel... damn, ik had er zin in maar sprak het niet uit. Sommige plekken behoren je toe maar wil je niet meer delen met een ander. 

We hadden instructies gekregen over een leuk eetadresje. Mijn oriëntatie, stukken beter dan de zijne, bracht ons in rechte lijn naar een gezellig tafeltje voor twee in een tent waar het bruiste van conversaties en waar een fijne ober me de eerste olijvensoep van mijn leven voorschotelde. 

Onderweg naar dit café was het ik die heel even terug werd gecatapulteerd in de tijd... Le palais du thé... Damn. Heel even stond ik stil. Mijn gezelschap ook, kijkend naar me. Dit is een nostalgisch moment zei ik... Dit huis... Hier, op een zondag, de tijd uit het oog verliezend en in diezelfde zondag dromend van een huis in Brussel dat we nooit zouden kunnen betalen... Aan de grond genageld.

Even wou ik het handvat vastnemen, de paar arduinen treden op en me weer laten onderdompelen in die geur van zoete beelden en zoete zoenen... Sommige momenten behoren je toe maar wil je niet meer delen met een ander.

'Nog een koffie of thee?'... Hij die het nog niet weet dat ik hoegenaamd geen koffie lust en dat te herhalen is bij elke man moeilijk om te onthouden. Ik herkende de vraag. 'Ja, een theetje', zei ik. Even later bracht ze me thee, uit het paleis, mét linnen zakje... Met mijn ogen toe heb ik het even laten zakken in het water. Zucht, zo schoon... een paar minuten later lag dat glaasje thee om... Definitief geschiedenis. Al zat er dit keer nog water in de kan.

01:28 | Commentaren (2)

Commentaren

Mooi...
... en heel herkenbaar...

Ik word ook vaak meegevoerd door herinneringen.
Melancholisch mijmeren is een soort tweede natuur.

Gepost door: Kaajee | 16-03-10

flash back..(schoon)

Gepost door: spook | 25-03-10

De commentaren zijn gesloten.