07-06-10

en het was zondag...

Of dat was het eigenlijk al toen ik in mijn bed kroop. Het heeft niet lang geduurd of ik was 'weg'.

10u50... mijn vaste lijn gaat. Zus... 

Ik kom ergens vandaan waar niemand het bestaan van weet te traceren: vér dus.

Vier uur slaap achter de kiezen en mijn antwoordvermogen ligt traag en mijn stem een octaaf lager.

Opstaan dan maar. Slapen voelde zinloos aan.

Een uur later belt 'hij'. De canvascollectie stond vandaag nog op het programma en ondanks het vroege uur voor ons allebei, waren we allebei al op.

We spraken af later op de middag. Hij pikte me op. Hij lachte met zijn verjaardagscadeau waarvan ik niet kon laten dat te maken.

De auto in. Rust. Verhalen. Rust... Stilte waarin niets gezegd moet worden. Rust.

De auto uit, zonder jas besloten we.

Eens bovengronds viel de regen op onze korte mouwen met blote armen in... 

Canvascollectie aub, 2 ticketjes.

'Over tien minuten sluit de tentoonstelling'.

QUE?

De tweede keer dat ze ons dit lapten.

Niets van te zien op de website.

Vervolgens sjezen door de kunst. Luc Tuymans was ook daar aanwezig op slecht opgespannen doeken... 

Wat hij gezien had, had ik dan weer gemist en omgekeerd, zo bleek later.

Om 17u onherroepelijk aan de deur gezet. Plaats maken voor de kunstenaars die hun werk kwamen ophalen. 

Wij kozen twee stoelen, naast elkaar, in de grote hal. Zoekend naar de kunstenaars achter die werken.

Verbazend hoe 'gewoon' die mensen zijn. De zakken van Brico, Delhaize blijken uitstekend materiaal te zijn om 'kunstwerken' te vervoeren. Aandoenlijk.

Scenario van een door en door Vlaams koppel, hand in hand wandelend voor ons. Ze stonden stil, keken even naar een compositie net naast ons. De man een kader met een tekening vasthoudend... We keken. Naar het beeld en naar de man achter het beeld en terug naar het beeld en vervolgens naar elkaar. We lachten. We keken 'huh???'... Die oervlaamse man had een tekening van Mickey Mouse vast die superkwaad en agressief op zijn tanden beet... En we lachten opnieuw.

Een kater (hij, ik niet), slijpschijven, een boormachine en een hamer gaan niet zo goed samen. Naar buiten dus.

Eens in de gang naar de parking staat er een bizar figuur. Vreemd aangekleed, oranje plastieken bril, iets op zijn hoofd en een enorm grote trom. 'Goeienavond', zegt hij en we groeten terug. En op dat moment geeft die kerel van jetje. In een kale gang, zonder akoestisch vermogen... en weer lachten we en hielden allebei onze handen tegen onze oren.

De auto, de stilte, de muziek, regen en file... Aim in de CD-speler.

Een terras, twee roséwijnen en een handdoek om de stoelen af te kuisen. Geduld op wijn die maar niet komt. En toch weer wel.

Verhuizen naar andere locatie. Eten, naast elkaar, wegens de rare vorm van de tafel. Praten. Genieten. 

Beste vriend die ons staat aan te kijken in de deur en 'schattig' zegt en wij die zoiets hebben van 'huh'.

Andere vrienden die nog mee de zondag afsluiten...

Achteraf, gezeten op de tram, gewoon die rust. Een stil hart.

Genieten met grote G.

 

23:44 | Commentaren (1)

Commentaren

Wow...
... het geeft energie om dit te lezen...

*jaloes* :-)


Gepost door: Kaajee | 08-06-10

De commentaren zijn gesloten.