23-06-10

a f s t a n d

Soms snap ik het niet zo goed. Hoe mensen gaan en komen in dit leven. Ik heb het daar nog altijd moeilijk mee. Dat mensen komen valt meestal niet zo op. Ze tuimelen je leven binnen en lopen met je mee zonder dat je er stil bij staat.

En op een moment sta je daar, even, stil. Je kijkt rondom je heen en je merkt dat er mensen uit die bende rondom je verdwenen zijn. Contacten die verstommen of gewoon, de dood die er een stokje voor steekt. Aan dat laatste kan je niets doen en daar ben je niet op voorbereid. Aan dat eerste… dat heb je niet altijd zelf in de hand merk ik al te vaak.

Mensen die je een paar keer belt of mailt en die niet meer terug reageren. De vraag ‘waarom?’ zal nog lang en impulsief door mijn bovenkamer schieten. Vele van die mensen mis ik ook. Wat logisch is als je mensen graag hebt. Maar soms is het beter te zwijgen. Zwijgen omdat het blijkbaar nodig is voor de andere…

Van anderen nam ik dan zelf weer afstand. Weglopen van, in alle stilte, omdat het beter was voor mezelf… Het is en blijft soms moeilijk. Maar het zijn die anderen… die ‘weggelopen’ zijn van mij… die ik soms mis.

15:57 | Commentaren (2)

Commentaren

Ik heb daar ook altijd veel last mee ... afscheid nemen en mensen laten gaan ...

Gepost door: liesetje | 23-06-10

ooo miss da's een sip tekstje. En dan komt het excuus van drukdruk geweest enzo. Mja ik weet het. Kutexcuus. x

Gepost door: spook | 28-06-10

De commentaren zijn gesloten.