08-07-10

gisteren

De warmte doet mijn ogen toe… Zo ook gisterenavond. Ik haal adem en blaas de lucht uit en zie flitsen van gisteren voor me. Rondlopen in Nederland, het heeft sowieso iets momenteel met de wereldbekergekte die er rond hangt. Genieten van The National en de zotte zanger… Af en toe voelde ik het gewoon knijpen in mijn keel. ‘Fake empire’ gaf een mond die openviel en zachtjes meezong…

Wat me zenuwachtig had gemaakt ergens in de late namiddag gaf rust van zodra hij mijn oprit op reed. Rust die er is omdat het omgaan met ‘hem’ zo natuurlijk is. Samen in de auto, zweten a volonté met deze temperaturen, weggeblazen worden door de wind wanneer ik het raampje opendraaide, stoppen langs de wegparking, naar karton smakende boterhammen kopen, lachen, praten over muziek, en soms gewoon ook stil zijn en luisteren naar de CD-speler…

Parkeren, weg zoeken, doorstappen, met hak van schoen tussen een bruggetje over het water blijven zitten, huid van achterkant voet daardoor verdwenen, stukje van mijn schoen kwijt, mankend verder , op een vijs van mijn schoen en zo weinig mogelijk daarvan laten zien.

Drinken, luisteren, lachen met de te hoge kerel voor ons die bewoog alsof hij Hollandse schlagermuziek beluisterde,…

Mee met de menigte naar buiten, lopen langs de grachten, een Duvel en een Vedett bestellen en de voeten naar omhoog leggen. Een sigaretje roken en praten over bouwplannen, tekeningetjes maken en zoeken naar ideale oplossingen…

En verder de nacht in, stappen met een pijnlijke voet en blij zijn om in de auto te kunnen plaatsnemen. Praten over Anton Grunberg, Peter Verhelst en Tom Lanoye. Zoeken in onnoemelijk veel cd’s naar die ene cruizercd. Vinden en denken dat hij stuk is… Realiseren dat het geluid uit stond. Muziek luider en de nacht die ons opeet… Ik sluit mijn ogen, luister en val in een oppervlakkige slaap. Ogen terug open, het lukt niet, ze vallen terug dicht.

Die zalige rustige stilte… Hij aan het stuur, ik ernaast, zakkend in de nacht. Ik die vraag: lukt het nog? Hij jaja en mijn ogen vielen wederom zachtjes toe.

Thuis arriveren rond 2u ’s nachts  en blij zijn dat ik toch al iets geslapen had. Hij die zei op die zin ‘dan moeten we dat meer doen’ en ik die hem een kus gaf op de wang, uitstapte, deur open, trap op, kleren uit en bed in. Crash.

Morgen is het een nieuwe dag. Morgen is het begin van een weekendje weg… Morgen… Hij en ik die in de namiddag vertrekken en de rest die later op de avond volgt…

Haalt adem en blaast uit…

15:11 | Commentaren (1)

Commentaren

Nacht ... Op weg richting dag ... Rij rechtdoor ... Terwijl je dacht opnieuw af te slaan ... Op weg richting einde ... Daar waar alle nieuw begint ... De opkomende horizon ... Slaap zacht

Gepost door: Ekfad | 14-07-10

De commentaren zijn gesloten.