27-07-10

Andere oorden

Omdat dit

niet meer aanvoelt

als van mij


Vanaf  heden vindt u me

hier...


(met spijt in het hart maar gewoon... misschien is het wel tijd voor iets 'nieuws' in mijn leven en als dit al een kruispunt is, dan kan ik maar beter actie ondernemen)

22:29 | Commentaren (1)

26-07-10

Vedett

 

De morgen begint weer

Geeuw

Te vroeg

Ik sliep te weinig

What’s new

Een weekje vakantie is te weinig

Te weinig

De week stilte was moeilijk ook

En intussen

Intussen zag ik hem

Twee keer

Twee keer met vrienden

Raar

Zij die niets weten

Doet ons verstommen

En ook weer niet

Gisteren, ergens op de Gentse Feesten

Had ik een muggenbeet

Ik stak mijn vinger even in mijn bier

Wreef er wat bier over

Hij keek

Helpt dat?

Ik: het verfrist

Hij nam zijn Vedett

Drukte die tegen mijn arm

Een tijdje

En ik glimlachte

Koud

En warm tegelijk

 

06:47 | Commentaren (0)

16-07-10

Akker

 

land.jpgErgens, na de zon die reeds was ondergegaan en gedragen door de dronken wijn, bleven we met twee over. De mond ging een eigen leven leiden en de woorden vloeiden even vlot als de wijndruppels die de behelzing van het glas omarmden.

Ik keek voor me, naar lichtjes die nooit de mijne zouden worden maar die een perfect alibi schenen te zijn in deze nacht en verloor ergens mijn barrière die ik in al die jaren heb opgebouwd. Lippen die niet te stuiten waren vormden de woorden die ik al zo lang wilde zeggen en waarmee ik nu geen enkele moeite scheen te hebben. Het hart won van het verstand en ploegde in één omhaal de akker om die we al maandenlang bezaaiden.

Ik zweeg.

Hij ook.

En ik vertelde hem, zonder hem aan te kijken, dat een stilte zelden zo ongemakkelijk had aangevoeld.

Hij was jaloers op de eerlijkheid van mijn hart. Het gevoel van spanning kwam al enige tijd van twee kanten, zo gaf hij toe. Voor de rest was het stil. Ieder bouwde zijn eigen muur. Hij met staren naar dat ene rode licht. Ik met woorden die zichzelf voorbij holden soms.

En ik haalde adem. Diep. Met gesloten ogen.

Ik ga niet meer wachten had ik eerder gezegd toen hij plachte het niet te weten. ik. Ik kan het niet meer. Ik deed het ooit. Ik maak diezelfde fout niet meer… Ik ga je golfbreker niet zijn… Ik weet zelf niet eens wat ik wil maar ik weet dat ik geen houding wil aannemen van ‘je ziet maar’.

Ik maakte de deal (hij stemde nooit in) dat dit de enige keer zou zijn in al wat ging volgen dat ik mijn hart open en bloot voor zijn voeten smeet. Al wat zou volgen was een dik gordijn. Mist. Als hij die ooit wou ophelderen dan was het aan hem om die op te trekken…

Eigenlijk was daarmee alles gezegd… En toch ook weer niet… Er kwam geen overtuigende ‘ja’ van binnen bij de andere en anderzijds wou hij niet los laten… ‘Same old story all over again’ bonkte het vanbinnen…

Hij sprong over het muurtje… Met twee langs dezelfde kant… Mijn hart stokte even. Ik hield mijn blik, keurig weg van hem, gefocust op de lichtjes aan de einder. Ondanks mijn slechte geheugen herinnerde ik me wel nog het moment van net ervoor… ‘Er klinkt geen overtuigende ‘ja’ vanbinnen’…

Ik leunde tegen hem. Hij streek door mijn haar en zei sjjjjjj. En ik werd rustig.

Onder de horizon dramden mijn tuitende lippen maar ik bleef voorovergebogen in de holte van zijn zij hangen… Ik wist wat hij gezegd had…

Stilte… Vingers door mijn haren… Een hele tijd die ons inhaalt.

Weer dat rechtstaan, weer die stilte, weer dat onderhuidse gevoel dat haast mijn hart door mijn keel trekt.

Ik wil hem kussen maar ik doe het niet… Soms is het beter slim te zijn… Wees sterk zei ik tegen mezelf, wees sterk…

Ik duikel naar beneden, mijn handtas zorgt voor de nodige houvast. Elk terug langs de andere kant van de muur. Hij met zijn fiets naast zich ik met de wetenschap dat het hier stoppen moet deze avond…

‘We gaan toch zo geen afscheid nemen’, zegt ie… en ik antwoord hem: jawel… hij kijkt me aan en ik antwoord… dit is gemakkelijker… (met een pas achteruit).

Hij zegt goeiedag, ik ook… De betonnen keermuur tussen ons in en ‘slaapwel’… Zelfs geen kus op de wang… Afstand.

Ik draai me om, ongestoord zet ik de pas richting mijn auto. Zonder omdraaien…

Even voel ik tranen maar ze blijven binnen. In de auto de radio aan….

Dat open gevoel maakt mijn hoofd weer vrij… Het is eruit en ik weet in hemelsnaam niet hoe ‘morgen’ gaat zijn…

‘weer’…

Zucht diep.

Slaapwel.

De akker is geploegd… Er valt niets te oogsten.

 

03:55 | Commentaren (1)

08-07-10

gisteren

De warmte doet mijn ogen toe… Zo ook gisterenavond. Ik haal adem en blaas de lucht uit en zie flitsen van gisteren voor me. Rondlopen in Nederland, het heeft sowieso iets momenteel met de wereldbekergekte die er rond hangt. Genieten van The National en de zotte zanger… Af en toe voelde ik het gewoon knijpen in mijn keel. ‘Fake empire’ gaf een mond die openviel en zachtjes meezong…

Wat me zenuwachtig had gemaakt ergens in de late namiddag gaf rust van zodra hij mijn oprit op reed. Rust die er is omdat het omgaan met ‘hem’ zo natuurlijk is. Samen in de auto, zweten a volonté met deze temperaturen, weggeblazen worden door de wind wanneer ik het raampje opendraaide, stoppen langs de wegparking, naar karton smakende boterhammen kopen, lachen, praten over muziek, en soms gewoon ook stil zijn en luisteren naar de CD-speler…

Parkeren, weg zoeken, doorstappen, met hak van schoen tussen een bruggetje over het water blijven zitten, huid van achterkant voet daardoor verdwenen, stukje van mijn schoen kwijt, mankend verder , op een vijs van mijn schoen en zo weinig mogelijk daarvan laten zien.

Drinken, luisteren, lachen met de te hoge kerel voor ons die bewoog alsof hij Hollandse schlagermuziek beluisterde,…

Mee met de menigte naar buiten, lopen langs de grachten, een Duvel en een Vedett bestellen en de voeten naar omhoog leggen. Een sigaretje roken en praten over bouwplannen, tekeningetjes maken en zoeken naar ideale oplossingen…

En verder de nacht in, stappen met een pijnlijke voet en blij zijn om in de auto te kunnen plaatsnemen. Praten over Anton Grunberg, Peter Verhelst en Tom Lanoye. Zoeken in onnoemelijk veel cd’s naar die ene cruizercd. Vinden en denken dat hij stuk is… Realiseren dat het geluid uit stond. Muziek luider en de nacht die ons opeet… Ik sluit mijn ogen, luister en val in een oppervlakkige slaap. Ogen terug open, het lukt niet, ze vallen terug dicht.

Die zalige rustige stilte… Hij aan het stuur, ik ernaast, zakkend in de nacht. Ik die vraag: lukt het nog? Hij jaja en mijn ogen vielen wederom zachtjes toe.

Thuis arriveren rond 2u ’s nachts  en blij zijn dat ik toch al iets geslapen had. Hij die zei op die zin ‘dan moeten we dat meer doen’ en ik die hem een kus gaf op de wang, uitstapte, deur open, trap op, kleren uit en bed in. Crash.

Morgen is het een nieuwe dag. Morgen is het begin van een weekendje weg… Morgen… Hij en ik die in de namiddag vertrekken en de rest die later op de avond volgt…

Haalt adem en blaast uit…

15:11 | Commentaren (1)

07-07-10

spook of olifant?

olifantIk hoorde hem vandaag…

1 keer smste hij, 1 keer probeerde hij te bellen, 1 keer belde ik terug en zei ik: sorry van je te onderbreken maar ik moet hier even ‘to the rescue’ en ik bel je vanavond weer.

Ik belde vanavond…

Ik stuurde nog een mail zoals beloofd

En hij mailde terug

En ik lachte

Hard

En smakelijk

En nu

Nu zucht ik

Ik keek voetbal vanavond

Beste vriend belde: mag ik komen kijken?

(ja, ik ben hoogstwaarschijnlijk één van de weinige vrouwen die alleen voor de tv naar voetbal zit te kijken en er helemaal in op gaat ook)

Beste vriend arriveerde

Vroeg: heb je ‘hem’ nog gehoord? En of ‘hij’ thuis was? (ik wist dat toevallig)

Intern fronste ik mijn wenkbrauwen, extern zei ik koel: ‘ja’… en intern dacht ik: waarom vraagt ie dat nu toch?

Ik zit in de knoop

Meer en meer

We maakten vanavond de afspraak

‘hij’ rijdt morgen

Ik rijd vrijdag

‘Hij’ stopt vroeger met werken vrijdag en vertrekt vroeger met mij naar weekendplek

(ik vraag me af waarom ‘hij’ eraan gedacht had vroeger te vertrekken… weet hij dan niet dat ik enige was die vroeger stopte vrijdag en dat al de rest gewoon werken zal? Of interpreteer ik verkeerd en bedoelen mannen écht niets met zo’n dingen)

En ik adem

Probeer af te blokken

En gewoon voetbal te kijken

Dat lukt

Roepen

Ooooh

Jaaaaaaaah

Aaaaaaaaah

En hou de lippen stijf op elkaar

En zeg er niets over tegen beste vriend

En vanavond laat hoor ik andere goeie vriend        

(kan u nog volgen eigenlijk?)

Die dit weekend ook van de partij zal zijn

Die me kan lezen als geen ander

En die voelt dat er wat met me is

Maar dat ik het niet op tafel smijt

Hij weet het los te peuteren

Hij zegt dat ik geen spoken zie

Ik had liever gehad

Dat hij had gezegd

‘je ziet spoken’

And I wonder…

“Vrouwen maken van een mug een olifant

Maar mannen zien de olifant zelfs niet staan”

Of misschien wel…

Dat ik het allemaal ni meer weet…

 

01:41 | Commentaren (2)

05-07-10

Update...

Even een diepe zucht.

Als de week op dezelfde manier gaat vorderen

als de eerste werkdag ervan

dan belooft het niet veel goed...

Elk dossier dat ik tot nu toe behandelde, daar scheelde wel iets mee.

Als met alles wat buiten het werk deze week te gebeuren staat ook iets gaat schelen...

ik hou mijn hart vast.

15:25 | Commentaren (0)

koprol

fischlDe logge nacht houdt me wakker.
Ik draai en wring
iets wat ik normaal niet doe in bed
mijn rug speelt me parten merk ik
weer een andere houding
tv terug aan
ik kijk het laatste deel van een film
die ik eerder reeds begon te kijken
ik denk na
of mijn hoofd doet dat automatisch
gewoon
over wat komen gaat
deze week
al kan een mens dat niet 'vooruit' denken
jammer misschien
maar ik vraag me toch af
hoe het lopen gaat
of ik de muur rondom me ga voelen
of ik dat gevoel niet nodig ga hebben
of ik die een beetje afbreken zou
drie mogelijkheden
of zijn die er zelfs niet
en wordt het dan optie 2?
gewoon niets
zou dat niet rustig zijn
of gaat mijn hoofd daar dan ook niet tevreden mee zijn
Het is zoals het warme weer
vanaf dag 1
beginnen er mensen over te zagen
(ik kan daar zo hard niet tegen)
(tegen dat gezaag)
maar in sé
is mijn geleuter niet anders
ik moet het nemen zoals het komt
of moet ik het ook een héél klein beetje
in de hand werken...
ik doe mijn ogen toe
en tuimel in de week
niet wetend
wanneer deze koprol
stoppen zal...

09:42 | Commentaren (0)

02-07-10

titelloos

oogIk lig op mijn bed, ergens in de vooravond, dwars. Ik zak in de slaap, bovenop de dons. Enige tijd later word ik wakker en ben gedesoriënteerd in mijn eigen kamer. Ik hef mijn hoofd en kijk en probeer te focussen. Juist, ik lig dwars.

Ik sta op en gun me geen blik in de spiegel. Soms wil een mens gewoon niet met zichzelf geconfronteerd worden. Ik daal de trap af en wacht…

Afrikaanse vriendin en het Afrikaans ritme… hier ben ik dat nooit gewoon. In Afrika ging dat dan weer vanzelf.

Mijn hoofd weer schuin tegen het zeteleinde. Ik kijk een reportage, voedsel in Afrika en herinner me de beelden, herinner me die tijd in de hutjes en het druipend zweet dat erbij hoorde. Hier vandaag, warm? Ik lach er eens mee.

In mijn hoofd meandert de dag. Werk, dossiers, ‘hij’ die me rond de middag had gebeld en zei ‘tot zondag… Ik die uit de hemel viel en niet wist dat er nog een bij kwam in die reeds drukke zomer… Ik: ‘ben je zeker dat we zondag naar een optreden gaan, mij zegt dat niets’. De twijfel begon, langs mijn kant (ik ben vergeetachtig), langs zijn kant. Ik bleek het bij het rechte eind te hebben. Glimlach… de lome namiddag, de nog lomere avond. Moe en schuin op de zetel. Vriendin die toekomt, anderhalf uur later dan afgesproken. Thuiskomen, je neerleggen op bed en even naar die gsm kijken. Hij die gesmst had: ‘dat wij inderdaad geen optreden hebben zondag’. Ik glimlach weer, wens hem een fijn optreden en ‘dat ik hem dit nog wel eens terug lap’…

En ik sluit mijn ogen.

10:43 | Commentaren (0)