Ik al lang weer wist je datjes wilde schrijven
Ik dan over straat liep, dingen zag en in mijn hoofd ‘wist-je-datjes’ zinnen zag verschijnen
Ik zo’n slecht geheugen heb dat ik die toch weer vergeten ben
ik ooit wel eens sterven zal en mijn geheugen dan tot nul herleid is
ik dan ook niet meer ga weten dat er een blog (of blogs? *grinn*) zijn om me wat te helpen herinneren
ik weer allerlei dingen beleef
iemand me deze week zei over mij: ‘never a dull moment’
die ene dan ook best wel wat gezaag te horen kreeg
dat enkel was om te laten zien dat ik ook ‘dull’ kan zijn
ik niet denk mezelf daarin bewezen te hebben
ik mijn pogingen dan ook staak in die materie
ik miss abnormalia ben en zal blijven tot het einde der mijner tijden
ik daar niet schijn onderuit te komen
ik dingen te vertellen heb
ik ze zou willen vertellen
ze hier niet thuishoren
ze haast ondeelbaar zijn
misschien iedereen wel ergens een geheim heeft
ik er zelf blijkbaar creëer
geheimen toch voor rare kronkels zorgen binnen je geweten
er heel wat gebeurd is
er heel wat te gebeuren staat
ik nu niet weet of ik u nieuwsgierig maak
dat eigenlijk hoegenaamd mijn bedoeling niet is
sommige dingen ook hier het daglicht niet kunnen zien
ik echt wel aan het transformeren ben
ik lijk op een ui
ik dan ook bijna altijd rokjes draag
ik een rokken-verslaafde ben
dat van pas komt als er rokken-jagers in de buurt zijn denk ik nu
ik me dan ineens ook afvraag: 'moet het altijd de man zijn die jaagt?'
wat ik precies ben… jager of prooi…
het miss niet echt staat de meest onderdanige van de twee te zijn
het anderzijds niet zo zwart wit te stellen is
dat vrouwen gewiekste wezens zijn
het aankomt op lokken en het idee geven dat de andere al het werk doet
we eigenlijk heel goed weten welke richting we hem doen uitlopen
zijn lach dan duidelijk maakt dat hij het niet doorheeft
ik even afweek door dat rokkengedoe
ik zal recapituleren
ik een ui ben
dat elke laag er beetje bij beetje wordt af gepeld
mijn ui dus een nieuw rokje krijgt
dat u als goed lezer weet hoe kleren een vrouw gelukkig kunnen maken
dat mijn jeans trouwens afzakt
dat niet handig is als je het gras aan het afrijden bent
dat ik gelukkig af en toe halt houdt om die op te trekken
dat ik anders het risico loop die op mijn enkels te hebben
dat ik die dus moet smaller maken in de taille
dat ik eigenlijk maar één jeansbroek heb
dat ik die noodgedwongen heb aangeschaft voor bijvoorbeeld aan zee te gaan wandelen
dat rokjes aan de zee zelden werken
wind er altijd onder schiet
dat nu eenmaal geen zicht is
een afzakkende jeans ook geen zicht is
ik vorige week erin slaagde vier naalden te breken van mijn stikmachine
ik mijn werken dan ook diende te staken
ik weer creatief bezig ben de laatste tijd
ik ook weer ga schilderen zo meteen
ik vrijdag om het doek reed
dat doek een cadeau wordt
trouwers een typisch miss abnormalia cadeau verdienen
ik het niet zo heb voor onpersoonlijke briefjes
ik hoop dat ze er tevreden mee zijn
dat toch altijd bang afwachten is
ik vrijdag honderd kilometer (heen en zelfde afstand nog eens terug) reed voor dat doek
ik vrijdagmorgen werd opgebeld
ik dacht: die man gaat me zeggen dat het niet klaar is
dat helemaal niet het geval was
mensen veel te vaak te vroeg conclusies trekken
miss abnormalia op dat gebied ‘des menschen’ is
hij belde om te vragen hoe ik rijden zou
ik hem vertelde gekozen te hebben voor langs Nederland te komen
hij daar blij mee was
hij bezorgd was dat ik verkeerd zou rijden
er niets mis is met miss haar oriëntatie
ik op dat gebied uiterst mannelijk ben
hij me wel nog een iets kortere route binnendoor wist te vertellen
ik al helemaal warm was van dat telefoontje
ik dat zo lief vond
ik dus in mijn missmobiel over de Vlaamse en Nederlandse wegen scheurde
ik in dat godvergeten dorpje arriveerde
ik al even warm onthaald werd
ik hou van vakmensen
ik hou van mensen die dingen met liefde en inzicht maken
ik daar een uiterst fijn moment had
ik daar een uiterst fijn praatje maakte
de oude man duidelijk ook tevreden was
hij me bedankte voor de verre rit
ik helemaal niet de indruk had dat het ‘ver’ was geweest
ik daar zeker nog opnieuw ga belanden
de verleiding groot was voor andere doeken te kopen
ik me heb kunnen inhouden
er nog wat centen dienen uitgegeven te worden de komende maanden
die uit mijn portefeuille vliegen alsof het niets is
ik helemaal zeemzoet in die auto zat
het doek er maar nét in ging
mijn vrijdag daar helemaal ok was
ik vrijdag voor de papa ging koken
de mama namelijk aan zee zit
ik frietjes met mosselen maakte
hij verrast was door mijn kookvoorstel
dat hij blij verrast was
de mama toen belde
aan zee vier schilderijen van me hangen
ze bezoek had gehad
mensen die wel wat kennen van ‘kunst en zo’
‘kunst’ een te groot woord is
ik geen ander woord vond
dat ze vroegen wie die geschilderd had
ze die schilderijen 'mooi' vonden
dat het woord niet was
mijn geheugen dat niet meer weet welk het dan wel was
kunst en de benaming 'mooi' zo dorps klinkt als combinatie
die mensen gevraagd hebben waarom ik geen ‘expositie’ houd
dat het leuk is om zoiets te horen
dat het bij dit zinnetje blijven zal
grootheidswaanzin niet aan mij is besteed
ik wel veel zin heb in schilderen
als er mensen zijn die een schilderij zoeken
ze me altijd mogen contacteren
ik rustig word van schilderen
ik die rust gebruiken kan
ik nog zoveel wil in dit leven
willen een raar iets is
ik weer veel nadenk de laatste dagen
ik anderzijds ook weer heel veel gewoon laat passeren
dat net daar het nieuwe in schuilt
‘laten passeren’ best wel goed voelt
ik voor sommige dingen geen grenzen meer trek
ik mijn voeten zet waar ze normaal nooit zouden staan
nieuw terrein altijd spannend is
je spanning voelt tot in je kleinste puntje
principes blijkbaar vervagen naarmate je ouder wordt
me dat helemaal niet zo slecht lijkt
dat een welkome transformatie is
‘go with the flow’ en ‘embrace the moment’ twee zinnen zijn
die door mijn hoofd gaan de laatste dagen
je op die manier het gevoel hebt dat je leeft
leven en adrenaline blijkbaar samengaan
ik nog weinig uit de weg ga
het afgelopen jaar me heel veel heeft bijgeleerd
de dood recht in de ogen kijken rare dingen met een mens doet
‘raar’ een kernwoord is van 2007
dit jaar misschien wel eens de schakel zou kunnen zijn
elk jaar een schakel op zich is
u wel weet wat ik bedoelde
ik trots op u ben dat u hier nog aan het lezen bent
lange posts mensen blijkbaar afschrikken
je in lange posts vaak een opsomming krijgt
dat hier niet anders is
dat het me toch anders lijkt te zijn
gras afrijden om zeven uur ’s avonds ook raar is
ik me dan afvraag of mensen zich ergeren
ik me dan een indringer voel in de buren hun rust
ik misschien té bewust het gras af rijd
mijn huis een poetsbeurt nodig heeft
ik allesbehalve een huisvrouw ben
in dat opzicht ‘a desperate housewive’
dat huishoudelijke taken toch echt niet voldoeninggevend zijn
de creativiteit me in die job ontbreekt
ik dan ook weer geen kuisvrouw wil
ik dat een soort van inbreuk in mijn privacy zou vinden
ik dan als een neuroot mezelf verplicht zou voelen alles op te ruimen
ik dan niet meer zou thuishoren in mijn eigen huis
ik dus maar ‘desperate’ blijf
ik er de komende week even tussenuit piep
ik volgend weekend dus hoop op uitzonderlijk Belgisch weer
u dat moet lezen als: ‘droog, droog, droog’ en met wat geluk ‘mét zon, mét zon, mét zon’
miss eigenlijk graag in sprookjes gelooft
ik ook denk dat ik erin geloof
de dag dat ik een sprookje zal zijn nog lang zal duren
elk sprookje eindigt met: en ze leefden nog lang en gelukkig
dit ook de laatste gedachte van mijn blogpost van vandaag mag zijn…
II