Nog een tweetal uren en ik zit officieel op tram 3. Gunt u het me even dat ik in de twintiger jaren blijf hangen? En leest u vooral dat ik er niet naar uitkijk. Een nieuw decennium heeft altijd iets raar. Toen ik 20 werd was het zo en nu ik er weer voor sta heeft het weer dat effect op me.

30...

Mijn god... Bij dat getal krijg ik echt de kriebels. Dat getal doet vermoeden dat het leven helemaal 'op' de rails moet zitten op die leeftijd... En dat gevoel heb ik dus allesbehalve... Jong en naïef word je niet meer verondersteld te zijn op deze leeftijd en toch... ik heb het gevoel dat ik niets weet. Oh ja, ik denk te weten waar ik naartoe wil maar hoe ik daar ooit moet geraken lijkt me een compleet raadsel. Alsof mijn tram 'toerkes' rijdt. Het is ook maar erg een heel leven vanachter het venster naar die plek te kijken en er nooit te arriveren... Mijn bovenleiding heeft de nodige storingen en krijgt niet alle signalen duidelijk door waardoor mijn tram, gedurende de afgelopen dertig jaar, wel eens is blijven haperen...

Gaan er wissels genomen worden in de komende jaren? Ik heb al gezocht onder alle banken en gekeken in iedere passagier zijn of haar tas van 'mijnen tram' maar geen glazen bol te vinden. Jammer. Ik zou toch zo graag eens piepen.

Over de afgelopen week... Het licht ging uit, ergens vorige week en het is uitgebleven... Waar de spanning kwam en voelbaar werd sloeg die om. Er waren twijfels maar al snel bevestigde de wc-pot dat het niet lag aan zenuwen... Ziek (ja, weeral, of moet ik zeggen, nog steeds maar weeral iets anders) en dus ging het licht weer even noodgedwongen aan... Niets is rotter dan 'dé afspraak van het jaar' af te bellen... Maar tegen een virus is geen enkele wil bestand... Dus blijft de tunnel voor me liggen... en héél binnenkort (nog niet zeker wanneer, maar ik ga voor impulsiviteit) wordt ie verkend... U hoort van me als ik mijn ogen open!